انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢٨٦ - زيارت اهل قبور

كعبه منسوب به خدا است و بوسيدن و تبرك نمودن بدن به آن جايز است و شرك هم نيست. شرك در حالى گفته مى‌شود كه انسان ديوار خانه كعبه را به عنوان" رب و معبود" ببوسد، در حالى‌كه هيچ‌كس به اين نيت نمى‌بوسد.

زيارت اهل قبور

بعضى اوقات انسان به زيارت اهل قبور مى‌رود، در آن‌جا قرآن مى‌خواند، دعا مى‌خواند و براى آن‌ها طلب آمرزش مى‌كند، كار خوبى است و هيچ اشكالى هم ندارد. در مورد شفاعت نيز انسان خدا را به پيغمبرش قسم مى‌دهد، به اولياى بزرگوارش قسم مى‌دهد، به بندگان صالحش قسم مى‌دهد، تاخداوند جل جلاله به‌خاطر آن بزرگواران او را ببخشد. يا اين‌كه انسان از پيغمبر يا از أئمه معصومين مى‌خواهد نزد خدا شفاعت كند، چون آنان در پيشگاه خدا آبرومند هستند، خدا شفاعت آنان را قبول مى‌كند، اين‌گونه شفاعت خواستن و شفيع قرار دادن اشكال ندارد؛ زيرا مردم انبياء و اولياى خدا را به عنوان رب نمى‌خوانند. هيچ مسلمانى آنان را به عنوان رب و سر پرست قبول نمى‌كند. از نظر قرآن مجيد نيز چنين كارى اشكال ندارد. قرآن مجيد به صورت واضح بيان مى‌كند كه هيچ چيزى را جز خداى واحد، به عنوان پروردگار قبول نكنيد و جز در برابر خالق متعال به كسى تواضع و تذلل ننماييد؛ زيرا تذلل به غير خدا شرك است و شرك به هر نحوى كه باشد حرام است. اميد وارم كه اين موضوع كمى روشن شده باشد و همه مسلمانان از روى علم و انصاف نسبت به ساير