انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٣٧٢ - كنفرانس دارالندوه

«إِنَّا كُنَّا مِنْ قَبْلُ نَدْعُوهُ إِنَّهُ هُوَ الْبَرُّ الرَّحِيمُ»

قبل ازاين‌كه ما به بهشت بياييم خدا را مى‌خوانديم و او را پرستش مى‌كرديم، براى اين‌كه اوست نكوكار و مهربان. ما در دنيا خدا را مى‌شناختيم و به او معرفت داشتيم، در دنيا ما به خدا ايمان داشتيم و به بهشت او اميد وار بوديم. بهشتى‌ها در كنارهم روى صندلى‌هاى خود مى‌نشينند و با يك‌ديگر صحبت مى‌كنند.

كنفرانس دارالندوه‌

«فَذَكِّرْ فَما أَنْتَ بِنِعْمَةِ رَبِّكَ بِكاهِنٍ وَ لا مَجْنُونٍ»

سران قريش يك روز در) دار الندوه تجمع كردند. دارالندوه نام يك منزلى بود كه شيوخ و بزرگان قوم قريش در آن‌جا جمع مى‌شدند، مى‌نشستند و صحبت مى‌كردند. دارالندوه، شبيه مجلس بزرگان (مجلس سنا) بوده است، كار داشتند يا نداشتند درآن‌جا جمع مى‌شدند. مجلس بزرگان كشور ما نيز هميشه بى‌كار مى‌نشينند و پول مصرف مى‌كنند، هيچ كار وخدمتى هم براى مردم نمى‌كنند. متأسفانه اين موضوع تنها به مجلس بزرگان مربوط نمى‌شود؛ بلكه مجلس شوراى ملى ما نيز چنين است. صندلى‌هاى (چوكى‌هاى) مجلس شوراى ملى هميشه خالى است، نمايندگان محترم در موقع راى گيرى با التماس از مردم راى مى‌گيرند؛ اماّ بعد از رفتند به مجلس ناجوان‌مردانه به وظايف خود هم عمل نمى‌كنند. سران قريش نيز مثل مجالس بزرگان و شوراى ملى ما، يك‌وقتى در" دارالندوه" جمع شدند، بحث و گفتگو نمودند.