انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٣٧١ - والدين بدون مسئوليت

بهشتى‌ها باهمديگر مى‌گويند: ما در دنيا از دشمنان خدا بيم داشتيم، ازگمراهى خود ترس داشتيم، از نفس امّاره خود هراس داشتيم، از وسوسه شيطان بيم‌ناك بوديم. از آينده فرزندان خود ناراحت بوديم. «قالُوا إِنَّا كُنَّا قَبْلُ فِي أَهْلِنا مُشْفِقِينَ» چنان راحت صحبت مى‌كنند كه گويا آنان در دنيا داخل مهمان خانه دور هم جمع شده‌اند، با خيال راحت از كم و كيف زندگى دنياى خود صحبت مى‌كنند، دنيا را با بهشت مقايسه مى‌كنند. واقعاً در دنيا اين چنين است، مؤمنين در دنيا ترس زياد دارند؛ اماّ در بهشت ترس از دل‌شان بيرون مى‌شود.

در بهشت نه خطر گمراهى است، نه خطر دشمن، نه ترس گرسنگى، هيچ‌گونه ترس و هراسى در بهشت وجود ندارد. بهشت براى مؤمنين جاى أمن، جاى راحتى، جاى لذت، جاى خوشى و مسرّت است. وقتى‌كه بهشتى‌ها زندگى پُر خوف و خطر دنيا را با زندگى بهشتى خود مقايسه مى‌كنند، از فضل و مرحمت خدا خوش‌حال هستند.

«فَمَنَّ اللَّهُ عَلَيْنا وَ وَقانا عَذابَ السَّمُومِ»

امّا خداوند متعال جل جلاله بر ما منّت نهاد و از عذاب كُشنده ما را حفظ كرد. سموم به معناى حرارتى است كه در سوراخ بدن انسان در زير پوست داخل مى‌شود و بسيار اذيت كننده است. مثل باد سموم كه در زير پوست در سوراخ‌هاى موجود بدن انسان داخل مى‌شود و مانند زهر بدن را مى‌سوزاند.