انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢١٣ - نظريه بعضى از مفسرين

آسمان نيز وسعت پيدا مى‌كند. راجع به خود آسمان از آيات قرآن به‌خوبى دانسته مى‌شود كه آسمان يك أمر موجود است كه عبارت از همان بافت نازك، محكم و سخت است. در مورد آسمان اين ادعاى دانشمندان كه مى‌گويند تمام كرات به‌شمول خورشيد، در ميان آن بافت نازك قرار دارند و گاهى هم روى اين بافت تكيه مى‌كنند، با آيات قرآن مطابقت مى‌كند. بافت نازك مثل اين است كه ما و شما يك پرده بزرگ را بجاى سقف به روى ديوار خانه بكشيم و مواد آن نيز از ابريشم و يا چيزهاى محكم ديگر ساخته شده باشد، تا تحمل وزن‌هاى ثقيل را داشته باشد. اگر ادعاى دانشمندان ثابت شود، با توجه به آيات قرآن، وسعت آسمان، هم‌زمان با فاصله گرفتن كرات، هيچ اشكالى پيدا نمى‌كند.

ادعاى دانشمندان اين مطلب را مى‌رساند كه ستاره‌ها و سياره‌ها همه در حال فاصله گرفتن از هم‌ديگرند، نه اين‌كه خود آسمان در حال وسعت است. به‌نظر من با فاصله گرفتن ستاره‌ها ايراد فوق بر طرف نمى‌شود و وسعت گرفتن آسمان نيز ثابت نمى‌شود؛ زيرا ستاره‌ها موجودات آسمانى‌اند نه خود آسمان. لذا اين ايراد هم‌چنان باقى مى‌ماند؛ مگر اين‌كه بگوييم، آسمان فقط در همان‌جايى وجود دارد كه كرات در آن باشند، در جايى‌كه كرات نباشند آسمان نيز وجود ندارد. به فرض اين‌كه اين نظريه درست باشد و آسمان فقط در جايى وجود داشته باشد كه كرات در آن‌وجود داشته باشند، ممكن است بگوييم كه به‌همان اندازه كه كرات از هم فاصله مى‌گيرند، به همان اندازه بافت آسمان نيز وسيع مى‌شود. دراين‌صورت ظرف موجودات آسمانى نيز هم‌زمان با