انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٧٨ - صفت سوم

صفت اول:

«إِنَّهُمْ كانُوا قَبْلَ ذلِكَ مُحْسِنِينَ» آنان قبل از فرارسيدن روز قيامت از نيكوكاران بودند، هم خدا را عبادت مى‌كردند و هم به مردم احسان مى‌نمودند.

صفت دوم:

«وَ بِالْأَسْحارِ هُمْ يَسْتَغْفِرُونَ» نماز شب آنان ترك نمى‌شد، مگر اندكى از شب‌ها، شب‌ها عبادت مى‌كردند، نماز مى‌خواندند و در سحرگاهان در پيشگاه خدا استغفار مى‌نمودند. كسانى‌كه اين چنين مورد عنايت پروردگارش قرار گرفته‌اند، شب‌هاى بسيار اندكى را تا صبح مى‌خوابيدند و غالب شب‌ها، در نزديكى سحر از خواب بلند مى‌شدند و نماز مى‌خواندند و از خدا طلب استغفار مى‌كردند.

صفت سوم:

«وَ فِي أَمْوالِهِمْ حَقٌّ لِلسَّائِلِ وَ الْمَحْرُومِ» پول‌هاى خود را تنها نمى‌خوردند، مثل بعضى‌ها نيستند كه هر چند در دست‌شان بيافتد، همه را بخورد و بعد بگويد: خدايا شكر! اين چه شكرى است كه همه را تنها مى‌خورد؟ شكر واقعى اين است كه هم خود انسان بخورد و هم به واجب النفقه خود بدهد، هم به صيله رحم خود توجه كند و هم به مردم محتاج و فقير كمك و احسان نمايد.