انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٣٥١ - ميزگرد متقيان

مثلًا در دنيا يك نفر كارگر از صبح تا غروب كار مى‌كند، وقتى‌كه غروب مى‌شود مُزد خود را مى‌گيرد، قدرى خوش‌حال مى‌شود؛ اماّ نه خيلى خوش‌حال؛ براى اين‌كه مى‌داند مبلغى را كه از صاحب كار گرفته براى مصرف خانه‌اش كفايت نمى‌كند، به همين جهت از گرفتن معاش روزانه خود خيلى خوش‌حال نمى‌شود. در بهشت خداوندمتعال جل جلاله براى متقيان آن‌قدر مى‌دهد كه بهشتى‌ها از آن راضى و خوش‌حال مى‌شوند، براى اين‌كه هيچ نوع كمبودى را در آن‌جا احساس نمى‌كنند. «فاكِهِينَ بِما آتاهُمْ رَبُّهُمْ» از آن‌چه پروردگار شان براى آنان داده است خوش‌حال‌اند و در صحبت‌هاى خود با يك‌ديگر اظهار مسرّت مى‌كنند. از طرف ديگر پروردگار متعال جل جلاله با لطف و مهربانى خطاب به آنان مى‌فرمايد: «كُلُوا وَ اشْرَبُوا هَنِيئاً بِما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ» بخوريد و بياشاميد، نوش جان شما، براى اين‌كه شما در دنيا به وظايف خود عمل نموديد و از معصيت پروردگار خود اجتناب كرديد. اين يك‌نوع محبت مخصوص از جانب خداوند متعال جل جلاله نسبت به بندگانش صالح و مؤمن اوست.

ميزگرد متقيان‌

«مُتَّكِئِينَ عَلى‌ سُرُرٍ مَصْفُوفَةٍ وَ زَوَّجْناهُمْ بِحُورٍ عِينٍ»

دراين آيه مباركه نحوه نشستن بهشتى‌ها را بيان مى‌كند. مى‌فرمايد: بر سريرهاى (تخت‌هاى) صف كشيده و پيوسته در كنار هم تكيه مى‌زنند. (تخت‌ها ممكن است مثل همين صندلى‌هاى ما و شما باشد) كه در كنار هم چيده و مى‌نشينيم. كلمه" سرُر"