انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٩ - وقوع قيامت

و چه در آخرت، هر چه وعده شده‌ام همه تحقق پيدا مى‌كند. هركس جزاى عمل خود را مى‌بيند، ظالم به‌واسطه ظلم خود عذاب مى‌شود، شهوت ران به‌واسطه شهوات نفسانى خود مجازات مى‌شود، حرام خوار به واسطه حرام خوارى عذاب مى‌بيند، همه مردم به عكس العمل‌هاى خود گرفتار مى‌شوند. انسان بايد به‌سوى كمال خود حركت كند؟ بايد عبادت پروردگار را انجام دهد؟ بولهوسى، تن پرورى، شهوت‌رانى، حرام خوارى، ظلم و شرك پرستى، هيچ كدام از كمال انسانى محسوب نمى‌شود. آيه مباركه مى‌خواهد به انسان‌ها بگويد هر چيزى كه در قرآن براى شما وعده داده شده همه واقع شدنى است؛ چه مربوط به دنياى شما باشد و چه مربوط به آخرت؛ در هر صورت وعده‌ى خدا تخلف ناپذير است.

در جاى ديگر مى‌فرمايد: «إِذا وَقَعَتِ الْواقِعَةُ» آن‌روزى‌كه واقعه واقع شود. «لَيْسَ لِوَقْعَتِها كاذِبَةٌ» هيچ كسى نيست كه از اين واقعه جلوگيرى كند و يا آن را تكذيب نمايد.[١]

آن خداى‌كه بر همه جا محيط است، خداى‌كه عالِم مطلق است، قادِر مطلق است، زمان و مكان براى او وجود ندارد و اوست كه زمان و مكان را خلق كرده است. وعده‌ى او هيچ‌گاه تخلف پذير نيست و هرآن‌چه وعده كرده است، حتماً واقع مى‌شود. آيا بهتر نيست كه از خواب غفلت بيدار شويد و قدرى به‌سوى خدا برگرديد؟

[١] - واقعه/ آيات ١/ ٢.