انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢٤٢ - برائت از مشركين

چيزى را از طرف خود نمى‌گفت. قرآن كلام پروردگار است، پيغمبر اسلام صلى الله عليه وآله وسلم نيز راست‌گوترين و أمين‌ترين انسان‌ها بود، در ميان مردم مكه به محمد أمين شهرت داشت، مشركين قريش به امانت دارى آن‌حضرت صلى الله عليه وآله وسلم ايمان داشتند؛ ولى بعد از بعثت آن بزرگوار را به جادوگرى و ديوانگى متهم كردند. مشركين به‌خوبى مى‌دانستند كه آن‌حضرت صلى الله عليه وآله وسلم أمين ترين و صادق ترين مردم مكه مى‌باشد؛ امّا از روى لجاجت و سركشى به آن‌حضرت صلى الله عليه وآله وسلم اتهام مى‌بستند.

برائت از مشركين‌

«فَتَوَلَّ عَنْهُمْ فَما أَنْتَ بِمَلُومٍ»

رسول من، از آن‌ها روى بگردان، پس از اين، مورد سرزنش قرار نمى‌گيرى. پيغمبر اكرم صلى الله عليه وآله وسلم بسيار زحمت كشيد، بعد از بعثت سيزده سال در مكه معظمه تشريف داشت و ده‌سال ديگر همراه صحابه در مدينه بودند. شب و روز براى اصلاح مردم مى‌كوشيدند؛ ولى با آن‌هم مشركين قريش به آن‌حضرت صلى الله عليه وآله وسلم ايمان نياوردند. به همين خاطر خداوند جل جلاله مى‌فرمايد: رسول من، از آن‌ها روى بگردان، تو به‌قدر كافى براى آنان تبليغ نمودى؛ ولى خودشان قبول نكردند. رسول من، از آنان روى بگردان، تو وظيفه خود را انجام دادى، ما بعد از اين تورا ملامت نمى‌كنيم. در آيه ديگر خداوند متعال جل جلاله خطاب به پيغمبر اكرم صلى الله عليه وآله وسلم مى‌فرمايد: «فَلَعَلَّكَ باخِعٌ نَفْسَكَ عَلى‌ آثارِهِمْ إِنْ لَمْ‌