انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢٦٨ - عبادت غذاى روح

مدبر بدن قرار داده است. روح و بدن هردو مخلوق خداست؛ منتهى روح را مدبر بدن قرار داده است و هميشه با بدن فيزيكى انسان در ارتباط مى‌باشد.

عبادت غذاى روح‌

روح مثل بدن به تغذيه نياز دارد، تغذيه روحى انسان عبادت پروردگار است، غذاى روحى اين است كه پيشانى بر خاك بگذاريم و بگوييم: «سبحان الله، سبحان الله، سبحان الله» غذاى روحى ركوع وسجود در پيشگاه آفريدگار جهان است، زمانى‌كه مى‌گوييم: «سبحان ربى الاعلى و بحمده» بايد در مقابل خدا اظهار ذلت كنيم، اظهار خضوع و خشوع كنيم، تواضع و فرتنى داشته باشيم، هرچه مى‌خواهيم بايد از خدا بخواهيم نه از غير او، به دستورات خدا بايد عمل نماييم. انسان براى عبادت خلق شده است و هدف اصلى او بايد عبادت باشد. روح انسان بدون عبادت خدا كامل نمى‌شود، تا روح انسان در مقابل خدا خشوع نكند و از هيبت و عظمت او نترسد به كمال خود نمى‌رسد، روح بايد از خوف خدا بلرزد و تحت تأثير او قرار بگيرد. اگر روح انسان از خدا خوف نداشته باشد، در نهايت طاغوت، جنايت‌كار و خون خوار مى‌شود، مثل همين جنايت كاران معروف خواهد شد كه در طول تاريخ انسانيت، هر نوع جنايات را در حق بشريت انجام داده‌اند، اكنون ما در قرن بيست و يكم زندگى مى‌كنيم؛ قرنى‌كه اكنون در زندگانى مادى انسان‌ها تمدن به دور از دين به وجود آمده است؛ همين تمدن به دور از دين بشر را به‌سوى نابودى مى‌كشاند و اين تمدن بر خلاف فطرت انسانى در حركت است.