انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٤٧ - قاچاقبران بين الملى

دولتى تحت فشار قرار مى‌گيرند. محافظين سرحدى در واقع از سه جهت نمى‌خواهند از قاچاق جلوگير كنند.

١- گرفتن پول‌هاى انگفت از قاچاق‌بران مواد مخدر.

٢- ترس از كشتن توسط قاچاق‌بران مواد مخدر.

٣- حمايت بعضى از مقامت دولتى از قاچاق‌بران مواد مخدر.

قاچاقبران بين الملى‌

افغانستان ما شايد در حال حاضر يكى از بزرگ‌ترين صادر كنندگان مواد مخدر باشد، براى اين‌كه در اين‌جا ترياك كِشت مى‌شود. سؤال اساسى اين است اگر ترياك را افغانى‌ها كِشت مى‌كنند! صدور آن چگونه صورت مى‌گيرد؟ آيا اين همه مواد خود به خود در كشورهاى غربى منتقل مى‌شود؟ يا افغان‌هاى شكم گرسنه آن را در اروپا مى‌رسانند؟ آيا اين امكان وجود دارد كه مردم افغانستان اين همه مواد را به‌طور قاچاق در كشورهاى غربى برسانند؟! مردمى‌كه حتى در كشورهاى همسايه خود نيز نمى‌توانند بدون پاسپورت مسافرت كنند. قاچاق اين‌همه مواد بايد توسط هواپيما يا كشتى صورت بگيرد؛ مگر افغانى‌ها هواپيما دارند يا كشتى؟ اين مردم فقير تاكنون هم مواد احتياجى خود را توسط الاغ از اين منطقه به آن منطقه حمل مى‌كنند؛ مگر ممكن است اين‌همه مواد مخدر از افغانستان تا به اروپا توسط الاغ منتقل شود؟! كدام وسيله پيش‌رفته ديگر اين مردم در اختيار دارند كه توسط آن مواد مخدر را به اروپا قاچاق كنند؟.