انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٧٦ - انفاق در محضر عام

انفاق در راه خدا است، چيزى را كه انسان در راه خدا مى‌دهد بايد محترامانه تقديم كند و كرامت انسان فقير بايد حفظ شود.

انفاق در محضر عام‌

بعضى‌ها عادتاً در حضور مردم به فقرا كمك مى‌كند. به فقير صدا مى‌زنند، بيا اين پول را بگير!. چنين كارى خيلى زشت است و نبايد آن را انجام دهيد. تا مى‌توانيد در خلوت به فقرا كمك نماييد؛ زيرا كمك كردن در حضور مردم شخصيت فقرا را زير سؤال مى‌برد، كرامت انسانى فقير را از بين مى برد. كمك نمودن فقراء در حضور مردم خوب نيست و ضررهاى را نيز در پى دارد. من به عنوان نمونه مى‌خواهم به دو مورد آن اشاره كنم.

ضرر اول: در چنين حالتى‌كه انسان به شخص فقير كمك مى‌كند، ممكن است" نعوذ بالله" به ريا تبديل شود؛ اگر به ريا تبديل گردد تمام ثواب عمل انسان از بين مى‌رود و صدقه‌ى او نيز باطل مى‌شود؛ زيرا كمك انسان نه تنها براى خدا نبوده كه از روى خود خواهى صورت گرفته است. عملى‌كه از روى خود خواهى صورت بگيرد باطل است و هيچ ارزشى ندارد. اگر انسان در خلوت به فقرا كمك كند، خطر ابتلا به ريا بسيار ضعيف مى‌شود، زيرا عمل مربوط به خدا مى‌شود و ثواب آن نيز زياد است. كمك كردن در خلوت ثواب زيادى براى كمك كننده دارد. اگر شخص فقير در ميان مردم باشد، بايد انسان آهسته به او بگويد: آقاى فلانى، لطفا اين‌جا بيا من به شما كار دارم؛ وقتى آمد در يك گوشه‌ى كه مردم آنان را نبيند، پول را برايش بدهد و