انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢٧٩ - نيت در اعمال

ثواب پيدا كند. كسانى‌كه علم كلام مى‌خواند، علوم تجربى مى‌خواند، اگر به نيت اين بخواند كه وجود خدا را، جمال و زيبايى خدا را، علم و كمال خدا را براى مردم به‌صورت بهتر بفهماند، تمام مدتى كه درس مى‌خواند عبادت است. چه خوب است كه انسان در تمام كارها نيت قربةً الى الله داشته باشد، اگر كسى بتواند چنين كارى را انجام دهد يقيناً به مرتبه بالا مى‌رسد و بدون شك به مقام خليفة اللهى دست ميابد. به‌قول سعدى كه مى‌گويد:

عبادت هم به تسبيح و سجاده و دلق مربوط مى‌شود و هم به خدمت خلق، به هردو مربوط مى‌شود، هم به نماز و روزه، هم به زكات و خمس، هم به سجده و ركوع و هم به ساير كارهاى نيك؛ يعنى هركارى كه در آن رضاى خدا در نظر گرفته شود و محبوب او واقع شود، در واقع عبادت پروردگاراست. قضيه دنيا مثل قضيه دانشگاه مى‌باشد. اگر كسى دانشگاه برود، هم درس عملى را بخواند و هم درس نظرى، برايش بسيار مفيد مى‌باشد، تجربه حاصل مى‌كند و خود را به‌جايى بالاتر مى‌رساند، لياقت علمى پيدا مى‌كند، در ريشته خود متخصص مى‌شود. تمام كارهاى دنيا اين چنين است؛ اگر انسان با سعى و تلاش شبانه روزى روح ناقص خود را تكميل كند، حتماً به فيوضات معنوى پروردگار خود چه در عالم برزخ و چه در عالم قيامت خواهد رسيد. دنيا در واقع مانند ديگى است كه انسان در آن مى‌سوزد، رنج مى‌بيند، هوس‌هاى نفسانى خود را كنترل مى‌كند، با توجه به توانايى‌هاى كه دارد معصيت انجام نمى‌دهد،