اخباريگرى، تاريخ و عقايد - بهشتى، ابراهيم - الصفحة ١٦٢ - شيخيوسف بحرانى(١١٠٧ - ١١٨٦ ق)

حضرت پيامبر خدا (ص) با براق رفت و در سوره اسراء به آن اشاره شده، «جسمانى» بوده است. وى در اين باره، ادّعاى عدم خلاف بين اماميه مى‌كند و حتى آن را از ضروريات مذهب اماميه مى‌داند.[١]

از ديگر آثار اوست: شرح الباب الحادى عشر، به فارسى؛ البرهان المتين، در نبوّت خاصّه؛ و الدّرة البيضاء فى تحقيق معنى البداء.[٢]

شيخ‌يوسف بحرانى (١١٠٧- ١١٨٦ ق)

شيخ‌يوسف‌بن احمدبن ابراهيم‌بن احمدبن صالح بحرانى، معروف به «صاحب حدائق»، محدّثى متبحّر بود كه از جهت مكارم اخلاق و به‌ويژه اخلاص در علم و عمل، به مرتبه بالايى رسيده بود.[٣] زادگاهش قريه «ماحوز» در يك فرسخى جنوب غربى منامه، مركز بحرين بود. در كودكى، پدرش شيخ‌احمد بحرانى (م ١١٣١ ق) تربيت علمى او را بر عهده گرفت و كتاب‌هاى ادبى را به او آموخت.[٤] وى برخلاف روش پدرش شيخ‌احمد بحرانى كه مردى دانشمند و پيرو مسلك مجتهدان بود،[٥] شيوه محمّدامين استرآبادى را پسنديد و به مسلك اخبارى گرايش پيدا كرد، هرچند مانند او تندروى نداشت، بلكه از اخباريان معتدل بود.[٦]

زندگى محدّث بحرانى با حوادث مهمّى همراه بود كه باعث شد از اين شهر به آن شهر روانه شود. با اين همه، تلاش و كوشش علمى را رها نكرد. تحصيلات خود را دو سال در قطيف و حدود شش سال در بحرين نزد اساتيد خود ادامه داد و سپس به علّت آشفتگى اوضاع داخلى بحرين، روانه ديار عجم شد. پس از اقامت كوتاهى در كرمان، به شيراز رفت و مورد احترام ميرزامحمّد تقى‌خان، حاكم شيراز واقع شد و چند سال با آرامش، به تدريس و تأليف و اقامه جمعه و جماعت‌

[١]. الذريعة، ج ٢١، ص ٢٢٦، ش ٤٧٣٥.

[٢]. الذريعة، ج ١٣، ص ١٢١، ش ٣٨٧؛ طبقات أعلام الشيعة، ج ٦، ٣٨٣- ٣٨٤.

[٣]. روضات الجنات، ج ٨، ص ٢٠٣، ش ٧٥٠.

[٤]. لؤلؤة البحرين، ص ٤٤٢؛ دانش‌نامه جهان اسلام، ج ٢، ص ٣١٤.

[٥]. لؤلؤة البحرين، ص ٩٨.

[٦]. أعيان الشيعة، ج ١٥، ص ٢٧٣.