٦. رواياتى كه كيفيت استدلال به آيات را مى‌آموزند و در مواردى هم كه حكمى با تأمّل و دقّت، از آيه‌اى استفاده مى‌شود،[١] براى يافتن آن حكم، به ظواهر قرآن ارجاع مى‌دهند. حتى در برخى از روايات،[٢] امام فردى را به دليل نيافتن حكمى از قرآن، سرزنش كرده است.[٣]

٧. احاديث فراوانى در سيره ائمّه (عليهم السلام) كه در احتجاجاتشان بر مخالفين يا دوستانشان، به آيات قرآن استدلال مى‌كردند، و اين در صورتى درست است كه طرف مقابل بتواند قرآن را بفهمد.[٤] مانند احتجاج حضرت زهرا (عليهاالسلام) با آيه شريف‌ وَ وَرِثَ سُلَيْمانُ داوُدَ[٥] بر ابوبكر، براى اثبات ارث خويش؛[٦] و استدلال امام صادق (ع) به آيه شريف‌ فَإِنْ طَلَّقَها فَلا جُناحَ عَلَيْهِما أَنْ يَتَراجَعا،[٧] بر اين كه عقد موقّت، كفايت از

محلّل نمى‌كند.[٨] در رواياتى كه در ابواب فقه متفرّق است، ائمه (عليهم السلام) به قرآن استدلال كرده‌اند.[٩]

[١]. مانند استدلال امام باقر( ع) به ظاهر آيه ٦ سوره مائده، براى حكم وضو( ر. ك: وسائل الشيعة، ج ١، ص ٢٩٠ باب ٢٣، از ابواب الوضوء، ح ١) و سخن امام صادق( ع) كه چون مردى پرسيد:« ناخنم قطع شده و انگشتم را با پارچه‌اى بستم، براى وضو چه كنم؟»، در پاسخ فرمود:« اين حكم و امثال آن، از كتاب خدا استفاده مى‌شود»( كتاب من لايحضره الفقيه، ج ١، ص ٥٦، ح ٢١٢؛ الكافى، ج ٣، ص ٣٣، ح ٤؛ تهذيب الأحكام، ج ١، ص ٣٦٣، ح ١٠٩٧؛ وسائل الشيعة، ج ١، ص ٣٢٧ باب ٣٩، از ابواب الوضوء، ح ١ و ٥).

[٢]. الكافى، ج ٦، ص ٤٣٢، ح ١٠؛ وسائل الشيعة، ج ٢، ص ٩٥٧،( اغسال المسنوئة، باب ١٨) ح ١.

[٣]. فرائد الاصول، ج ١، ص ١٤٥- ١٤٧؛ كفاية الاصول، ج ٣، ص ٢٠٧؛ الفوائد الحائرية، ص ٢٨٤؛ البيان فى تفسير القرآن، ص ٢٦٣؛ الرسائل الاصولية، رساله أصالة البرائة، ص ٣٦٢.

[٤]. الحقّ المبين فى تصويب المجتهدين و تخطئة الأخباريّين، ص ٢٠؛ فرائد الاصول، ج ١، ص ١٤٥.

[٥]. سوره نمل، آيه ١٦.

[٦]. الإحتجاج، ج ١، ص ١٣٨.

[٧]. سوره بقره، آيه ٢٣٠.

[٨]. تهذيب الأحكام، ج ٨، ص ٣٤، ح ١٠٣.

[٩]. كتاب من لا يحضره الفقيه، ج ١، ص ٢٧٨، ح ١٢٦٦؛ تهذيب الأحكام، ج ٩، ص ٥ و ٦، ح ١٥ و ١٦؛ تفسير العيّاشى، ج ١، ص ٣٨٢، ح ١١٨؛ البيان فى تفسير القرآن، ص ٢٦٥.