اخباريگرى، تاريخ و عقايد - بهشتى، ابراهيم - الصفحة ٤٤١ - ادله اثبات كنندگان حجيت استصحاب

اين مى‌شود: كسى كه يقين به شى‌ء دارد، خواه وضو باشد و يا غيروضو از احكام و موضوعات، آن يقين را به شك نقض نكند و نشكند.

پس، از اطلاق اين صحيحه، استفاده مى‌شود كه استصحاب در شبهات حكميه، حجّيت دارد، چنان كه در شبهات موضوعيه هم حجّيت دارد.[١]

٢. از جمله رواياتى كه بر حجّيت استصحاب در شبهات حكميه استدلال شده، صحيحه ديگر زراره است.[٢] شيخ‌طوسى، اين روايت را به طور اضمار ذكر مى‌كند؛ ولى شيخ‌صدوق،[٣] مستقيماً آن را از امام باقر (ع) نقل مى‌نمايد:

زراره مى‌گويد: از امام باقر (ع) سؤال كردم: به لباس من خون دماغ يا خون غيردماغ و يا منى اصابت كرده و جاى آن را علامت و نشانه گذاشتم تا به آب برسم و آن‌جا را تطهير كنم. وقتى به آب رسيدم، فراموش كردم آن را تطهير كنم و با همان لباس، نماز خواندم و بعد از نماز يادم آمد كه لباس من نجس بوده است. امام (ع) فرمود: «لباست را تطهير و نمازت را اعاده كن».

زراره، سؤال ديگرى را مطرح مى‌كند و مى‌گويد: يقين دارم به لباسم خون و يا منى رسيده است. جايش را گشتم و پيدا نكردم؛ ولى بعد از آن كه با همان لباس نماز خواندم، جاى آن را پيدا كردم. امام (ع) فرمود: «آن را تطهير كن و نمازت را اعاده نما».

زراره، سؤال سوم را هم مى‌پرسد: اگر من گمان كنم كه اين خون يا منى به لباسم اصابت كرده و يقين پيدا نكردم، و لباسم را بررسى كردم و نجاستى نديدم و با همان‌

لباس نماز خواندم و بعد از نماز، نجاست را در لباسم ديدم، وظيفه من چيست؟ امام (ع) فرمود: «لباس را تطهير بكن؛ ولى اعاده نماز لازم نيست».

زراره در ادامه، چهارمين سؤال را مطرح مى‌كند: چرا اعاده نماز لازم نيست؟ با اين كه در لباس، نجاست بوده است؟ امام (ع) فرمود: «چون يقين به طهارت خود

[١]. الفوائد الحائرية، ص ٢٧٧؛ مفاتيح الاصول، ص ٦٤٥؛ فوائد الاصول، ج ٣، ص ٥٦- ٥٧؛ مصباح الاصول، ج ٣، ص ١٤- ١٩؛ كفاية الاصول، ج ٤، ص ٤٢٣- ٤٢٤.

[٢]. الفوائد الحائرية، ص ٢٧٨- ٢٧٩؛ كفاية الاصول، ج ٤، ص ٤٣٠.

[٣]. علل الشرائع، ج ٢، ص ٣٦١، باب ٨٠، ح ١.