را بنويسيد و امضاء بكنيد. با اين كار، مقدمه‌اى درست مى‌شود و مجلسى در مسجد اعظم مى‌گيريم؛ به راديو و تلويزيون هم مى‌گوييم بيايند، آقاى گلپايگانى و آقاى نجفى هم بيايند. شما هستيد، امام هم شركت مى‌كند. در آن مجلس من منبر مى‌روم و آن طور كه شما مى‌خواهيد، صحبت مى‌كنم. مى‌گويم آيت اللَّه شريعتمدارى كه در انقلاب اسلامى قلماً و قدماً خدمات بسيارى كرده‌اند، اخيراً متوجه شده‌اند كه حزب خلق مسلمان مضر است و بر خلاف مصلحت انقلاب اسلامى است. اصلًا انقلاب اسلامى يك حقيقت است و آن حقيقت، اسلام است. لذا آيت اللَّه شريعتمدارى با مشورت امام و مصلحت بينى ايشان از حزب خلق مسلمان استعفا كرده و نوشته‌اند كه اين حزب مربوط به من نيست» .... چون در بيان مطلب احترام زيادى نسبت به ايشان بود، قدرى فكر كرد و گفت: «گمان نمى‌كنم امام اين كار را بكند.» گفتم: «من مى‌روم و مى‌گويم، اگر فرمود، اين كار را مى‌كنم، آيا شما نيز بدون ترديد اين كار را مى‌كنيد؟

گذشته از امام، آقاى گلپايگانى و آقاى نجفى هم هستند، آنها هم قطعاً مى‌آيند». باز متحير ماند، ولى بعد گفت: «خيلى خوب، برويد و به امام بگوييد. ببينيد امام حاضر است، يا نه؟ اگر حاضر است، اين كار را بكنيد.»

براى سومين بار آمدم خدمت امام و گفتم: «آقاى شريعتمدارى، با اين وعده‌اى كه من به او دادم و گفتم به منبر مى‌روم و آن طور كه بخواهيد صحبت مى‌كنم، موافقند؛ اما نگران هستند كه شما با اين امر موافقت نكنيد. آيا شما موافق هستيد؟» امام فرمود:].

بله انقلاب اسلامى و حفظ عزّ اسلام و كوتاه كردن دست اجانب، آن قدر براى من مهم است كه با اين طرح حتماً موافقت دارم و در مجلس هم شركت مى‌كنم؛ مى‌آيم و مى‌نشينم. آنچه را هم كه خود ايشان بخواهد و شما مصلحت مى‌دانيد، در منبر بگوييد.

[آقاى فلسفى: براى بار سوم به منزل آقاى شريعتمدارى رفتم و موافقت امام را به ايشان اعلام كردم.

گفتم: «خوب، بنا شد كه شما متنى را امشب خودتان بنويسيد، فردا بياييم ببينيم اگر نواقصى داشت تكميل كنيم و بعد ببريم به امام بدهيم. اگر ايشان موافقت كرد، امضاء كنيم و سپس مجلس را تشكيل دهيم». گفت: «بله، بد نيست، موافقت مى‌كنم؛ اما يك شرط دارد. من بايد امشب با بعضى از رفقا مشورت كنم. بدون مشورت، قول قطعى نمى‌دهم. امشب براى من شب مشورت باشد. من متن را مى‌نويسم. اگر مشورت، درست درآمد و خصوصياتى علاوه شد؛ آن وقت فردا صبح اينجا بياييد كه‌