اسلامى مى‌گويد، آن يكى چيز ديگر مى‌گويد، آن يكى چيز ديگر مى‌گويد. در مقابل اسلام [دائماً] طرحهاى متعدد مى‌دهند، در عين حالى كه مى‌دانند پيش نمى‌رود، لكن مى‌خواهند ناراحت كنند. همان طورى كه خارجيها كه طرح مى‌دهند براى دخالت نظامى يا حصر اقتصادى و خودشان مى‌دانند كه يك چيز صحيحى اين نيست، لكن اين طرح براى مقصد ديگرى ممكن است باشد و آن اينكه ما را از اين آشفتگيهاى داخلى متوجه به آن بكند. به نظرمان بيايد كه آن مشكل است. اينها ديگر مشكلات ندارند، احتمال اين معنا هست. ما در عين حالى كه بايد توجه به آن مشكل داشته باشيم و با تمام قوا متوجه به آنجا باشيم، اما نبايد از اين مشكلات داخلى كه شايد پيش آنها اصيل باشد، از اين غفلت كنيم. اين اختلافاتى كه از اول تا حالا ايجاد كردند.

هواهاى نفسانى منشأ اختلافات‌

از آن روزى كه يك پيروزى نسبى براى اين ملت حاصل شد و اين سد را شكستند و دست اجانب قطع شد از اين كشور، از آن وقت شروع كردند به ايجاد اختلافات و توطئه‌ها. يك راهش اين بود كه در هر قدمى كه ملت برمى‌دارند يك اختلافى ايجاد كنند. راجع به اصل جمهورى اسلامى حرفها بزنند و مقاله‌ها بنويسند و نطقها بكنند. راجع به مجلس خبرگان صحبتها بكنند كه حالا هم دارند مى‌كنند. راجع به قانون اساسى مسائل بگويند و حالا هم دارند مى‌گويند. حالا هم كه قضيه رئيس جمهور است. تا كنون از قرارى كه گفتند صد و بيست نفر خودشان را كانديدا كردند. نه اينكه اينها نمى‌دانند كه كانديدايى است كه اثرى ندارد براى اينكه رئيس جمهور بشود فلان آدم، بيشتر اينها الّا نادرشان مى‌دانند كه موفق نمى‌شوند، لكن يك مقصد ديگرى در كار است غير از رياست جمهور، و آن اين است كه همان ايجاد يك تشنج و اختلاف و اين چيزها. براى آنها مطلوب است كه كشور ما مشغول باشد. هميشه مشغول باشد به چيزهاى داخلى خودش و اين شلوغيهايى كه در داخل هست و متوجه توطئه نباشد و متوجه علاج نباشد و فلج بشود. بعد هم راجع به مجلس شورا مصيبت زيادتر است. آنجا ديگر از همه زيادتر