صلح امام حسن (ع ): پرشکوه ترين نرمش قهرمانانه ي تاريخ - آل ياسين، الشيخ راضي - الصفحة ٢٥٠ - عقيده ؟ يا حكومت ؟

عربيش و از لحاظ وسعت معنى و زيبائى لفظ , اعجوبه ى زبان و نادره ى لغت است و از دلكش ترين وجوه امتياز در بلاغت نبوى آنست كه به لفظ كم , معانى بسيارى را افاده مى كند , گاه به صراحت و گاه به اشاره آميختگى سخنان آن حضرت به پيشگوئيهاى صادق - كه جز به اعجاز , به چيز ديگرى قابل حمل نيست - نيز از همين جاست

اين نوع بلاغت در هر حديثى كه باشد خود دليل صحت آن حديث است , هر چند كه صحت آن از جهات ديگر جاى ترديد باشد

يكى از همين سخنان , گفتارى است كه درباره ى تعيين دو سبط بزرگوارش به امامت , از آنحضرت صادر شده( : همانا آندو امامند , بنشينند يا قيام كنند) اين حديث بظاهر , همين اندازه مى فهماند كه آندو امامند ليكن در وراى اين ظاهر , پيشگوئى صادقى نهفته است كه به سيره ى ايندو امام , اشاره مى كند و به زبان تلويح مى فهماند كه يكى از آندو , قيام خواهد كرد و ديگرى خواهد نشست يا اينكه يكى از آندو يا هر يك از آندو , نوبتى قيام خواهد كرد و نوبتى قعود و در اين هر دو حالت , امام و پيشواست و مخالفت با سيره ى او جايز نيست

در اسلام , كسى وجود نداشته كه به پيشگوئيهاى رسول اكرم - صلى الله عليه و آله - بيش از پسر و خليفه اش حسن بن على - عليهما السلام - واقف باشد او هر آنچه راكه در اين حديث و احاديث بسيار ديگر , منظور جدش بود ميدانست و او از هر كسى سزاوارتر بود كه روشهاى زندگى و مرگ را از اين پيشگوئيها انتخاب كند

مگر او پسر همين پيغمبر و وارث خلق و خوى او و وصى او بر امتش