روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ١٠٩ - ترجمه

روى زد [١]،گفت:عجوز عقيم،و التّقدير:أنا عجوز عقيم،و قيل [٢]:أ تلد عجوز عقيم،گفت:من پير شدم و در اصل خود نازاينده بودم،يا گفت:چگونه ممكن باشد كه پير زنى عقيم بزايد!در اخبار هست كه ساره [٣]در وقت بشارت نودونه‌ساله بود و ابراهيم صدساله بود و ساره هرگز نزاده [٤]بود.

قالوا كذلك،فرشتگان گفتند:همچنين [٥]گفت ما را خداى تو [٦]و ما اين بشارت نه از خود مى‌گوييم.سؤال كردند كه ابراهيم و ساره صدق قول [٧]و بشارت [٨]از كجا دانستند؟و ايشان به صورت آدميان بودند نه به صورت فرشتگان؟ گوييم:لا بدّ است ازآن‌كه علمى معجز مقرون باشد به گفتار و بشارت ايشان كه ابراهيم و ساره را علمى [٩]حاصل شود به قول ايشان.و در خبر آمد كه دعا كردند [١٠]تا خداى تعالى آن عجل را زنده كرد تا [١١]برخاست و به نزديك مادر رفت [٤٩-ر] [١٢].

قٰالَ فَمٰا خَطْبُكُمْ ،ابراهيم-عليه السلام-چون بدانست كه ايشان فرشتگانند و از نزديك خداى مى‌آيند،خواست تا بداند كه به او آمده‌اند يا به كارى ديگر،گفت [١٣]: فَمٰا خَطْبُكُمْ أَيُّهَا الْمُرْسَلُونَ ؛چه‌كار است شما را [١٤]اى فرستادگان [١٥]خداى.