بررسى روايت: اوّلاً، سند اين روايت ضعيف است؛ زيرا به عبداللّه‌ بن طاووس بن كيسان يمانى منتهى مى‌شود كه هر چند علماى رجال (٤٨) او را توثيق كرده‌اند، اما توثيق آنها با آنچه ابوطالب انبارى (٤٩) در مورد اين روايت ذكر كرده، در تعارض است. او در مورد اين روايت گفته: محمد بن احمد بربرى، از بشربن هارون، از حميرى، از سفيان، از ابى اسحاق، از قاربة بن مضرب (٥٠) نقل كرده است:

نزد ابن عباس، كه در مكه بود، نشستم و گفتم: اى ابن عباس، اهل عراق حديثى از تو نقل مى‌كنند و طاووس، بنده آزاد شده تو، آن را چنين روايت مى‌كند كه آنچه از فرائض باقى مى‌ماند، براى سزاوارترين عصبه مرد است.

(٤٨) تهذيب التهذيب، ج٥، ص ٢٦٨، شماره ٤٥٨؛ سير اعلام النبلاء، حوادث سال ١٣٢ و منابع ديگر.
(٤٩) او عبيداللّه‌ بن ابى زيد احمد بن يعقوب بن نصر انبارى است. نجاشى در مورد او گفته است: «او شيخى از اصحاب ما (ابوطالب) است و در حديث ثقه و عالم است. پيشتر واقفى مذهب بود و در سال ٣٥٦ ق وفات كرد». (رجال نجاشى، شماره ٦١٥، چاپ بيروت).
(٥٠) در مورد رجال سند حديث بايد گفت: در حاشيه الخلاف آمده است كه او شناختى از بربرى ندارد اما بشربن هارون ممكن است تصحيف بشر بن موسى باشد؛ زيرا اوست كه طبق نقل تاريخ بغدادى(ص٨٦) از حميدى روايت مى‌كرده است و حميدى همان عبداللّه‌ بن زبير قريشى است كه مطابق نقل تذكرة الحفاظ(ج٢، ص ٤١٣) در سال ٢١٩ ق در مكه درگذشت و سفيان، همان سفيان بن عيينه است و ابو اسحاق همان عمروبن عبداللّه‌ بن عبيد سبيعى است.