فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ١٦٥ - اظهار زينت زن و حكم آن خالد غفورى
اختلاف و چند قول است كه مهمترين آنها عبارتند از:
١. شخص احمقى كه نياز به زن و مسائل جنسى در او نيست. اين معنا در روايت نيز آمده است. (٥٨)
٢. ابله. اين معنا نيز در روايتى از امام صادق(ع) به آن اشاره شده است. (٥٩)
٣. ديوانه. (٦٠)
٤. كم عقل .
٥. ساده لوح.
مصاديق ديگرى نيز در برخى از تفاسير براى آن ذكر شده، مانند: عنّين، اخته، پير كهن سال و... كه هيچ دليل و شاهدى بر آنها وجود ندارد.
بحث دوم: تبعيّت و پيروى كردن از مفاهيم نسبى است، هر جا تابعى هست بايد متبوعى هم باشد؛ چون در آيه شريفه متبوع ذكر نشده است، پس چارهاى جز در تقدير گرفتن آن نيست.
در اين كه متبوع كيست، چند احتمال وجود دارد:
احتمال اوّل: متبوع، زن مؤمنى است كه مورد خطاب :«ولايبدين زينتهنّ» در آيه قرار گرفته است. اين احتمال از آيه استفاده نمىشود؛ چون كلمه «تابعين» به ضمير«هنّ» اضافه نشده است تا اختصاص به زنان پيدا كند.
احتمال دوم: متبوع، همه مسلمانان يعنى جامعه اسلامى است، به قرينه اين
(٥٨) كلينى، الكافى، ج٥، ص ٥٢٣، باب أولي الاربة من الرجال، ح١: عن زرارة، قال سألت أبا جعفر(ع) عن قوله عزّوجلّ: «أو التابعين غير أولي الإربة من الرجال» قال: «الأحمق الذي لايأتي النساء»؛ زراره مىگويد: از امام باقر(ع) در باره اين آيه از قرآن «أو التابعين غير أولي الاربة من الرجال» پرسيدم(كه منظور چه كسانى هستند؟) امام در پاسخ فرمود: منظور از آن شخص احمقى است كه تمايلى به زن ندارد.
(٥٩) كنز العرفان، ج٢، ص ٢٢٣.
(٦٠) راوندى، فقه القرآن، ج٢، ص ١٢٩.