دو نظر اخير نياز به تقدير قيدى همانند كلمه «اضطرار» يا «سهو» در آيه دارد و تقدير خلاف اصل است. نظر ششم بسيار بعيدتر از نظر هفتم است؛ چون هيچ تناسبى با فعل ماضى(ظهر) ندارد.

ممكن است گفته شود: طبق تمام احتمالات گذشته چاره‌اى جز تقدير گرفتن قيد يا كلمه‌اى در آيه نيست؛ چون در احتمالات قبلى، به ناچار بايد قيودى مانند «عرفاً» يا «عادتاً» در تقدير گرفته شود. از اين رو، اشكال تقدير گرفتن قيودى در آيه در تمام نظريات جارى است.

پاسخ آن است كه قيود تقديرى اگر كلماتى از قبيل: «عقلاً، طبعاً، عرفاً» و مانند آن باشند، همانند تصريح به آنها است و تقدير گرفتن اين نوع از قيود، نه خلاف اصل است و نه نياز به مئونه زايد است.

محور دوم

در بخشى از آيه آمده است:

{ولايبدين زينتهنّ إلاّ لبعولتهنّ أو آبائهنّ أو آباء بعولتهنّ أو أبنائهنّ أو أبناء بعولتهنّ أو إخوانهنّ أو بنى إخوانهنّ أو بنى أخواتهنّ أو نسائهنّ أو ما ملكت أيمانهنّ أو التابعين غير أولي إلاربة من الرجال أو الطفل الذين لم يظهروا على عورات النساء } ؛

و زينت خود را آشكار نسازند، مگر براى شوهرانشان، يا پدرانشان، يا پدر شوهرانشان، يا پسرانشان، يا پسر شوهرانشان، يا برادرانشان، يا پسران برادرانشان، يا پسران خواهرانشان، يا زنان هم كيششان، يا بردگانشان (كنيزانشان)، يا افراد سفيهى كه تمايلى به زن ندارند، يا كودكانى كه از امور جنسى مربوط به زنان آگاه نيستند.