در آيه شريفه مورد بحث، كلمه «زينت» به ضمير «هنّ» اضافه شده و اضافه هم به معناى اختصاص است. بنابراين معناى «ولايبدين زينتهنّ» چنين مى‌شود: زينتى را كه مخصوص زن است ـ همانند زيور آلات، ماليدن روغن و كرم و لوازم آرايشى و امثال آن ـ آشكار نكنند. ممكن است مراد از زينت در آيه، زينت تكوينى باشد؛ يعنى زيبايى و جمالى كه در خلقت و طبيعت زن وجود دارد. گاهى زينت زن آشكار است ؛ مانند لباس‌هاى مزيّن و زيبا، و گاهى پوشيده و پنهان است؛ مانند برخى از قسمت‌هاى بدن او.

ج) بعولتهنّ

«بعولة» جمع «بعل» به ترتيب بر وزن فحوله و فحل، به معناى زوج و شوهر است؛ (١٣) برخى گفته‌اند كه «بعل» بر سرور (١٤)، بلكه بر هركسى كه در مقام برتر و عالى باشد نيز اطلاق مى‌شود. (١٥)

د) أو ما ملكت أيمانهنّ

«ملك يمين»، يعنى كنيز، امّا برخى گفته‌اند: مراد، مطلق بردگان است، چه مرد باشد، چه زن.

هـ) غير

اعراب «غير» در اينجا دو وجه دارد: جرّ و نصب. جرّ از آن رو كه كلمه «غير» وصف براى كلمه «التابعين» باشد و نصب از آن رو كه حال يا استثنا باشد. (١٦)

و) الإربة

يعنى نياز و ولع داشتن به چيزى. عبارت :«غير أُولي الإربة من الرجال» يعنى

(١٣) راغب، المفردات، ص ١٣٥.
(١٤) قرطبى، الجامع لأحكام القرآن، ج١٢، ص ٢٣١.
(١٥) خطيب، معجم القراءات، ج٦، ص ٢٥٨.
(١٦) همان.