فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ١٤٦ - اظهار زينت زن و حكم آن خالد غفورى

الف) و لا يُبدينَ

بداء به معناى ظهور و آشكار شدن است؛ چنان كه در آيه شريفه آمده: «فبدت لهما سوآتهما؛ وقتى از آن درخت خوردند، بدى هايشان(عورتشان) براى آنها آشكار گشت». (٢)

ابداء از باب إفعال به معناى آشكار كردن است. «أبدى الأمر» يعنى آن چيز را آشكار كرد. (٣) بداء به معناى «رها كردن» نيز استعمال شده است.

ب) زينتهنّ

زينت، اسم است از ريشه «زان الشى‌ء صاحبه زيناً» و به معناى چيزى است كه انسان خود را با آن مى‌آرايد. (٤)

از ظاهر معناى زينت بر مى‌آيد كه اين كلمه معناى ايجابى دارد نه سلبى؛ يعنى آنچه به چيزى نكويى و زيبايى مى‌بخشد يا چيزى را نيكو و زيباتر جلوه مى‌دهد.

كلمه زينت در قرآن در موارد متعددى به كار رفته است:

گاه در زينت مادى ، مانند:

{حتى اذا أخذت الأرض زخرفها و ازّيّنت } ؛ (٥)

تا زمانى كه زمين زيبايى خود را بيابد و آراسته گردد».

و گاهى زينت معنوى، مانند:

{ولكن اللّه‌ حبّب إليكم الايمان و زيّنه في قلوبكم } ؛ (٦)

خداوند ايمان را محبوب دل شما قرار داد و آن را در دل هايتان زينت بخشيد».