{ بني أخواتِهِنَّ أو نِسائِهنَّ أو ما مَلَكَت أيمانُهُِنَّ أوِ التّابعينَ غَيرِ أولي الاِربَةِ من الرِّجال أو الطِّفلِ الَّذينَ لم يَظهَروا على عوراتِ النِّساء و لا يَضرِبنَ بِأرجُلِهِنَّ لِيُعلَمَ ما يُخفين مِن زينَتِهنَّ و توبوا إلى اللّه‌ِ جَميعاً أيّها المؤمنونَ لعلّكم تُفلحون } (١)؛

و به زنان با ايمان بگو چشم‌هاى خود را(از نگاه هوس آلود) فرو گيرند و دامان خويش را حفظ كنند و زينت خود را ـ جز آن مقدار كه نمايان است ـ آشكار نسازند و(اطراف) روسرى‌هاى خود را بر سينه خود افكنند(تا گردن و سينه با آن پوشانده شود) و زينت خود را آشكار نسازند، مگر براى شوهرانشان، يا پدرانشان، يا پدر شوهرانشان، يا پسرانشان، يا پسران شوهرانشان، يا برادرانشان، ياپسران برادرانشان، يا پسران خواهرانشان، يا زنان هم كيششان، يا كنيزانشان يا مردان سفيه كه تمايلى به زن ندارند يا كودكانى كه از امور جنسى مربوط به زنان آگاه نيستند، و هنگام راه رفتن پاهاى خود را به زمين نزنند تا زينت پنهانى شان معلوم شود(و صداى خلخال كه بر پاى دارند، به گوش رسد) و اى مؤمنان، همگى به سوى خدا بازگرديد تارستگار شويد.

آيه شريفه در بردارنده احكامى است:

خداوند به زنان مؤمن فرمان داده كه چشم از نامحرم فروبندند و دامان خود را پاك نگه دارند، زينت خود را آشكار نكنند، مقنعه و روسرى را روى گردن و سينه خود بيندازند، پاى بر زمين نكوبند و جلب توجه نكنند. سپس در پايان تمام مؤمنان را به توبه و بازگشت به سوى خدا دستور مى‌دهد. در اين آيه، دو بار آشكار كردن زينت را نهى فرموده و در هر بار، مواردى از حكم نهى، استثنا شده است.

براى ورود به بحث، ناچاريم برخى از مفردات و تركيبات آيه شريفه را توضيح دهيم:

(١) نور، آيه ٣١.