قداست با فقاهت، عبادت با بصيرت، ژرف‌انديشى با پارسايى، زهد با حضور اجتماعى و تكليف شناسى جمع شد و از تركيب و التقاى آن، جاودانه مردى در نام: مقدس و محقق،مولا احمد اردبيلى بر تارك حوزه‌هاى شيعه درخشيد و ماه مجلس انجمن، پارسايان، زاهدان، مقدسان، ژرف‌كاوان،محققان، مجاهدان و اهل‌بصيرت‌شد.

او ، با عرفان و تقوا و سيرت پاك و مقدّسش ، اسوه پاكان و ضرب المثلِ قداست‌شد. انوار وجودش، راهيان كوى نور راچراغ و عطر صفات الهى او، راهيان كوى وصال را دليل راه گرديد.

در لئالى الاخبار سيماى او چنين نموده شد:

«... لم‌يصدر عنه فيهاجفى اربعين سنة‌ج فعل مباح فضلاً عن‌الحرام و المكروه.» (٣)

«... اصبح مضرب الامثال فى الورع، الطاهر و التقى النزيه الذي رفع به الى مصاف الصديقين الذين تشح بامثالهم ارحام‌الاُمّهات.» (٤)

با آثار پرمايه و روش نو اجتهادى خود، مجتهدان ژرف انديش را چراغ راه شد، گرچه پرتو نور قداست و تقواى او، به گفته محدث نورى، مقام علمى‌اش را كم نمود كرد:

«العالم الربانى والفقيه المحقق الصمدانى، المولى احمد بن محمد الاردبيلى المتوفى سنة ٩٣٣، الذي غشى شجرة علمه وتحقيقاته، انوار قدسه و زهده و خلوصه و كرامته.» (٥)

بيان آفاق علمى و عملى و ترسيم گستره و ژرفاى دانش او را، ژرف كاوان ژرفاشناس و ژرف پيما بايد.

(٣)منتخب التواريخ، ص١٨١، علميه اسلاميه.
(٤)الكنى والالقاب، ج٣، ص ١٦٦.
(٥)خاتمه مستدرك الوسائل، ج٣، ص ٣٦٢، چاپ سنگى.