چگونگى استدلال به حديث: اين حديث (همان گونه كه ذيل آن گواه است) درباره يكى از ائمه(ع) وارد شده كه آهنگ قيام عليه طاغوتهاى آن زمان را داشته و ناگزير، در صددامامت و رهبرى مردم بوده است. امام(ع) براى شرط اعلم بودن در امام، به مساله چوپان اعلم استشهاد مى‌كند و اين‌حديث دلالت دارد بر اين كه امام مسلمانان، به منزله چوپان آنان است و همان گونه كه چوپان، گوسفندان را از چيزهايى‌كه آنها را تهديد مى‌كنند، نگهبانى و آنچه براى زندگى و چراى آنها مناسب است فراهم مى‌آورد، امام نيز، سرپرست‌امت و ولى امر آنان است و چيزى بر ايشان بر مى‌گزيند كه سودمند باشد و آنان را از زيان نگهدارد. دليلهاى روشن‌ديگرى نيز وجود دارند كه نشان مى‌دهند، مقام امام، نسبت به امت، همان مقام سرپرست است نسبت به كسى كه‌حت‌سرپرستى قرار دارد.

شما مى‌توانيد براى اين منظور، به رساله ما درباره ولايت ولى معصوم(ع) رجوع كنيد.

٤. لازمه اين كه شخصى سرپرست ديگرى باشد، خواه اين ديگرى فرد باشد و خواه گروه، آن است كه اداره امور آن‌شخص و يا گروه، به سرپرست او سپرده شود، زيرا اقتضاى سرپرستى و ولايت چنين است و معناى ديگرى ندارد

البته، ناگفته نماند كه اگر تحت‌سرپرستى، يك شخص باشد،تمام امور او، به سرپرست او سپرده مى‌شود و با وجودسرپرست، او هيچ اراده‌اى ندارد و بر سرپرست است كه انديشه‌اش را به كار اندازد و با دقت بينديشد و آنچه را كه به‌حال اين شخص [» مولى عليه[ سودمندتر است برگزيند و در امور او بدان عمل كند. وقتى سرپرست، درباره خود او و يامال او، نظريه‌اى صلاح بداند، اين نظريه به مقتضاى ولايت‌به اجرا گذارده مى‌شود

اما اگر تحت سرپرستى، امت و گروه باشد، اين امت و گروه دو جنبه دارد [= گروهى و فردى]، زيرا گروه، از اشخاص زيادى تشكيل يافته است و هر يك از اين اشخاص