٢. محمد بن يعقوب، عن على بن ابراهيم، عن ابيه، عن ابن ابى نجران عن عبداللّه‌ بن سنان عن ابى‌عبداللّه‌(ع) قال: سمعته يقول: يحرم من الرضاع ما يحرم من القرابة. (٣٦)

به واسطه شير دادن، همان چيزهايى حرام مى‌شود كه به واسطه خويشاوندى [نسبى].

روايات ديگرى نيز به اين معنى آمده است.در روايت اخير، مقصود از قرابت، همان نسب و خويشاوندى‌نسبى است. در اين دسته از روايات، حرام بودن حاصل از شيردهى، به‌الحاق آن به نسب، به اين بر مى‌گردد كه دايه شير ده، به‌منزله مادر و مردى كه خرجى دايه را مى‌دهد و شوى اوست، به منزله پدر دانسته شده و اين بدان، معناست كه «شير» درتحقق «پدرى» و «مادرى» اثر دارد، اين هم معلوم است كه‌چنين حكمى، مستند به يك اعتبار جعلى شرعى نيست، بلكه حكم بر يك موضوع خارجى و رعايت تاثير و تاثر است. (٣٧)

اين مطلب، بويژه با عنايت به نكاتى چند كه در اين روايات‌است روشن‌تر مى‌شود:

ملاحظه تعداد و عدد، به شيردهى يك شبانه روز، يا پانزده بار پى در پى، يا آن اندازه كه گوشت برويد و استخوان‌محكم شود.

قيد اين كه مى‌بايست كودك، به طور مستقيم از پستان دايه شير بخورد و خود به خود در هر بار شيردهى پستان راواگذارد.

اين نكته كه پس از پايان دوران شيردهى [ يعنى دو سال]رضاع و حرام بودن رضاعى وجود ندارد.

(٣٦)همان مدرك، ص٣٠٦، ح٣.
(٣٧)بنگريد، روايات ابواب ما يحرم بالرضاع .