فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ١٢٠ - باروريهاى مصنوعى و حكم فقهى آن آيت اللّه محمد يزدى

{اللّه‌ يعلم ما تحمل‌كل انثى و ما تغيض الارحام و ما تزداد و كل شى‌ء عنده بمقدار } . (٣٤)

خداوند مى‌داند كه هر زنى به چه باردار است و رحمها چه‌مى‌كاهد و چه مى‌افزايد. هر چيز نزد او به اندازه است.

در اين جا، كاستن از نوزاد در رحمها به فاسد كردن، بلعيدن و كم كردن از آن و همچنين افزودن بر نوزاد در رحم،يا در مدت آبستنى، چيزى نيست مگر همان «خلقت پس ازخلقت» بر پايه آنچه اندازه‌اش نزد خداوند معين شده است. اين افزودن به جنين، خواه يكى باشد و خواه چند تا، به‌مواردى ديگر بر مى‌گردد كه متعلق به زن، يعنى صاحب‌رحم است و بر اين پايه، نسبت به نطفه منحصر نمى‌شود. گواه اين مطلب، روايات باب رضاع است كه «پدرى» و«مادرى» و بلكه نسب را مطلق قرار مى‌دهد، از اثر گذارى شير در اين مساله و بلكه از اثر گذارى شوهر دايه كه خرجى او را مى‌دهد و همچنين تاثير دين و خلق و خوى دايه، سخن‌به ميان مى‌آورد و مى‌گويد:

بايد زنى را براى شير دادن برگزيد كه داراى خويى پسنديده و ستوده باشد، نه آن كه زشت و بدنهاد يا يهودى‌باشد.

اينك به پاره‌اى از اين روايات اشاره مى‌كنيم:

١. محمد بن على بن الحسين باسناده عن الحسن بن محبوب عن هشام بن سالم عن بريد العجلى عن ابى‌جعفر(ع) فى‌حديث ان رسول اللّه‌ صلى اللّه‌ عليه و آله و سلم قال: يحرم‌من الرضاع ما يحرم من النسب. (٣٥)

به واسطه شير دادن، همان چيزهايى حرام مى‌شود كه به واسطه نسب.