عهده او مى‌گذارد واو را بر بندگانش حجت و سرپرست‌سرزمينهاى خود قرار مى‌دهد.... او را، بر اهل عالم خود حجت و براى پيروان‌دينش روشنايى و بر بندگانش سرپرست قرار مى‌دهد....

امام صادق(ع) در اين جا، همان گونه كه ملاحظه مى‌كنيد،امام را به عنوان نگهبان خلق و سرپرستى از سوى خدا بر بندگانش وصف كرده است و اين دو ويژگى، در واقع، همان واگذاردن امور بندگان به امام، به شمار مى‌رود و اين كه اوولى امر آنان است، به همان معنايى كه در ذيل آيه ولايت بيان شد.

صحيحه عيص بن قاسم كه گفت:

سمعت اباعبداللّه‌(ع) يقول: عليكم بتقوى اللّه‌ وحده لا شريد له و انظروا لانفسكم فواللّه‌ ان الرجل ليكون له الغنم فيهاالراعى فاذا وجد رجلا هو اعلم بغنمه من الذي هو فيها،يخرجه و يجى‌ء بذلك الرجل الذي هو اعلم بغنمه من الذي كان فيها... فانتم احق ان تختاروا لانفسكم ان اتاكم آت منا، فانظروا على اي شى‌ء تخرجون. (٧)

از ابو عبداللّه‌(ع) شنيدم كه مى‌فرمود: بر شماست كه تقواى‌خداى يگانه و بى‌شريك را پيشه كنيد و به خودتان بنگريد كه به خدا سوگند، اگر انسان گله گوسفند داشته باشد وداراى چوپان، اگر مردى را بيابد كه به امور گوسفندان او داناتر از چوپانى باشد كه در آن هست، اين چوپان را بيرون‌مى‌كند و مردى را كه در امور گوسفندانش از چوپان موجود داناتر است، مى‌آورد... بنا بر اين، شما سزاوارتريد كه اگريكى از ما در ميان شما باشد، او را براى خودتان [ به عنوان نگهبان و سرپرست[ برگزينيد. پس بنگريد كه ضد چه چيزى‌خروج مى‌كنيد....

(٧)وسائل الشيعه، ج١١، ص ٣٥، باب ١٣، از ابواب جهاد با دشمن، ح١؛ روضه كافى، ج٨، ص ٢٦٤، ح٣٨١.