«إنّ اللّه‌، عزّوجلّ، يقول: حتى يعطوا الجزية عن يدٍ و هم صاغرون، فللإمام أن يأخذهم بما لايطيقون حتى يسلموا، وإلاّ فكيف يكون صاغراً و هو لايكترث لما يؤخذ منه فيألم لذلك فيسلم». (٣٣)

خداوند مى‌فرمايد: حتى يعطوا الجزية...» پس امام مى‌تواند از آنان به اندازه‌اى جزيه بگيرد كه بيش از توانشان باشد، به اين منظور كه اسلام آورند و گرنه چگونه شخص ذمى خوار (صاغر) است در حالى كه اهميت نمى‌دهد به آنچه از او گرفته مى‌شود، تا بدين وسيله ناراحت شود و اسلام آورد.

آنچه از روايت بالا دريافت مى‌شود اين است كه: «صغار» امرى است مرتبط با اندازه جزيه كه از سوى امام تعيين مى‌شود.

از اين روى، شيخ در خلاف مى‌نويسد:

«الصغار المذكور فى آية الجزية هو التزام الجزية على ما يحكم به الإمام من غير أن تكون مقدرة و التزام أحكامنا عليهم... دلينا اجماع الفرقة على أنّ الصغار هو أن لايقدر الجزية فيوطن نفسه عليها بل تكون بحسب مايراه الإمام ممّا يكون معه صاغراً». (٣٤)

صغار در اين آيه به معناى پايبند شدن به جزيه‌اى است كه مقدار آن را امام تعيين مى‌كند و همچنين پايبند شدن به اجراى احكام اسلام بر آنان... به دليل اتفاق شيعه بر اين كه «صغار» به معناى نامشخصى مقدار جزيه است، تا اين كه ذمّى خود را براى پرداخت آن آماده سازد.

صاحب جواهر نيز در اين باره مى‌نويسد:

«إنّ المشهور فى تعريفه التزام الجزية بما يراه الإمام (ع) من غير أن تكون مقدرة و التزام أحكامنا عليهم.» (٣٥)

مشهور در تعريف «صغار» پايبندى به پرداخت جزيه است، به هر اندازه كه امام

(٣٣)مقنعه، شيخ مفيد، ص٢٧٢، انتشارات اسلامى، وابسته به جامعه مدرسين، قم.
(٣٤)خلاف، شيخ طوسى، ج٢، ص٥١٠.
(٣٥)جواهر الکلام،ج ٢١،ص ٢٤٧.