بر پايه آنچه تاكنون آورديم، فرزندى كه از راه بارورى مصنوعى پديد مى‌آيد، در همه صورتهاى ياد شده، پاك است‌و صاحبان آن دو جز نخستين، يعنى اسپرم و اوول، پدر ومادر او هستند و او داراى همه حقوق و تكاليفى است كه هر فرزند ديگر دارد، خواه يكى از دو صاحب آن اجزاى نخستين‌يا هر دو، شناخته و معين باشند و خواه ناشناخته و نامعين.البته با اين تفاوت: آن جا كه پدر ناشناخته مانده يا مادر ناشناخته مانده، فرزندى كه پديد آمده است «ناشناخته پدر»يا «ناشناخته مادر» است، نه آن كه بدون پدر يا بدون مادرباشد. از اين هيچ اشكالى هم لازم نمى‌آيد؛ چه، اين گونه نيست كه هر كس پدرش ناشناخته باشد، ناپاك باشد، بلكه‌گاه، آن كه پدرى شناخته دارد، ناپاك است، همانند آن كه‌مرد با زنى زنا كند و آن گاه زن بدون آن كه با مردى ديگرهمبستر شده باشد، آبستن شود.

زنى هم كه فرزند را در رحم پرورانده است و جزء نخستين‌از او نيست، اگر فرزند را با همان شرايط باب رضاع شير دهد، مادر رضاعى اوست و گرنه، به احتياط نزديك‌تر آن است كه‌گرچه مادرش شمرده نمى‌شود، اما با اين حال، بر او حرام‌باشد؛ چرا كه او را در بدن خود تغذيه كرده و وى به كمك دستگاههاى بدن همين زن از نطفه به علقه بدل شده و به‌همين ترتيب ديگر مراحل را پشت‌سر نهاده تا به حد پذيرش‌منشا زندگى، يعنى روحى كه از جانب خداوند در او دميده مى‌شود، رسيده است.

اين كه امام راحل، قدس سره، تصور كرده يكى از صورتهاى‌بارورى مصنوعى آن است كه: