در يادمان او در طليعه اين ويژه نامه، بر آستان سيرت و روش پاسدارى او از «فقه اهل بيت» سر مى‌ساييم، ازگلبونه‌هاى بوستان سرسبز فقاهت او، شادابى مى‌گيريم و از اين بُعد وجودى او، راه مى‌گيريم.

اگر فقيهانى كه در سرنوشت تطور فقه و بالندگى و كارآمدى و ژرفا بخشى فقاهت، نقش آفرين بوده‌اند، كم‌شمار، بدانيم يكى از آنان فقيه ژرف نگر، محقق اردبيلى، است. او، هم در عرصه تحقيق و بالنده سازى فقه و هم درعرصه عمل و روش اجتهادى، بوستان فقاهت‌شيعه را در عصر خويش، سرزنده نگاه داشت و با آبيارى‌اش از كوثرتعمّق و تحقيق به فقه اهل بيت(ع) شادابى بخشيد.

فقاهت او، از چنان اوجى برخوردار شد و فقه او ژرفايى راپيموده بود كه در رودخانه خروشان هشتصد ساله تفسير شريعت پس از خود برومند و استوار و برفراز بماند و دربرهه‌هاى گوناگون، تشنگان فقاهت و راهيان راه اجتهاد را، راه و رسم استنباط و تحقيق و اجتهاد، بياموخت.

براى بررسى شيوه او در پاسدارى و حراست از فقه اهل بيت(ع) بر سيرت و تلاشهاى فقهى و اجتهادى او، گذرمى‌كنيم:

پاسدارى و بالنده سازى علم و انديشه‌اى، تنها به حفظ فراوردهاى علمى دانشيان پيشين نيست. راكد ماندن علم‌مرگ آن را در پى مى‌آورد. سرزندگى دانش، به كاوش، نقد و بررسى است.

«حياة العلم بالردّ و النقد».

شكوفايى و بالندگى علم، وامدار گشايش آفاق نو و ميدانهاى جديد، فراروى دانشوران آن و تفسير و تعبير دوباره و عصرى‌و فرهنگ‌سازى در حوزه آن دانش است. به بهره‌ورى در شيوه‌هاى پژوهشى نو و دوام و ماندگارى آن در گرو تربيت‌دانشورانى است كه آن دانش را در جوامع علمى، حضور دهند و رسالت آن را پاس بدارند.