اگر پوشيدن اين گونه لباسها به قصد زينت باشد نه تبعيت و تشبه به كفار، در اين صورت مكروه است و سزاوار است كه اين عمل ترك شود. اين حكم در صورتى است كه پوشيدن اين گونه لباسها، عنوان حرام ديگرى از قبيل تضعيف حكومت يا جامعه اسلامى و يا ترويج مسيحيت، به خود نگيرد. و گرنه همچنانكه نگهدارى صليب و نصب آن حرام است، پوشيدن لباس كه منقش به‌نقش صليب باشد نيز حرام است؛ زيرا براى ريشه كن كردن ماده‌فساد، اتلاف صليب واجب است.

٢. اين كلام امام(ع) كه فرمود: «دشمنان مى گويند همچنانكه آنها دشمن من هستند» بعد از نهى از پوشيدن لباسهاى دشمنان و خوردن غذاهاى ايشان و... بر اين دلالت دارد كه: آن چيزى كه ممنوع‌است، كارى است كه‌به‌تبعيت فكرى از كفار منتهى شود؛ اما كارى كه چنين نيست، مانند انتخاب احسن از بين دست آوردهاى كفار در زمينه‌هاى مختلف زندگى بشرى، از قبيل انواع ماشين ها و هواپيماها و... بدون اينكه به تبعيت فكرى از آنان منتهى شود، چه بسا مشمول اخبار ناهيؤ مزبور نشود. بلكه بر حكومت اسلامى لازم است كه‌امور راطورى برنامه‌ريزى كند كه مسلمانان، ضعيف و نيازمند به كفار نشوند.

٣. بقاء حكم تابع‌بقاء موضوع خود است. بنا بر اين اگر عملى در يك زمانى از ويژگيهاى كفار باشد، اما بعداً طورى بين مسلمانان رواج يابد كه ديگر از ويژگيهاى كفار محسوب نشود، در اين صورت ديگر حكم [حكومت [تشبه باقى نخواهد بود.

منافاتى ندارد كه‌كسى كه باعث رواج آن كار بين مسلمان شده خود[پيش از رواج[ با انجام اين كار[بخاطر تشبه به كفار] مرتكب معصيت شده باشد، با اين حال اين كار پس از رواج جايز شده باشد؛ زيرا بافرض رواج، ديگر موضوع حرمت[تشبه به كفار [وجود ندارد.