حتى مى‌توان گفت كه تشبه به كفار و پيروى از آنان بدون انگيزه فوق هم حرام است؛ زيرا اين كار يكى از مصاديق گمراهى و فساد است و آيات و رواياتى از جمله آيات زير، برحرمت آن دلالت دارند:

١. {وَلا تَتَّبِع أهْوائهُم وَ احْذَرْهُم أنْ يَفْتِنُوَكَ عَنْ بَعْضِ ما أنزَل اللّه‌ إليك } ؛

و از هوس هاى آنان پيروى مكن و از آنها برحذر باش، مبادا تو را از بعض احكامى كه خدا بر تو نازل كرده، منحرف سازند. (٢)

٢. {قُلِ اللّه‌ يَهدِى لِلحَقّ أفَمَنْ يَهْدِى إلى الحَقّ أحَقُّ أَنْ يُتَّبَعَ أمَّنْ لا يَهْدِي إلا أن يُهدى فَما لَكُمْ كَيْفَ تحْكُمُونَ } ؛

بگو تنها خداست كه خلق را به راه حق و طريق سعادت هدايت مى‌كند، آيا آنكه خلق را به راه حق رهبرى مى‌كند سزاوارتر به پيروى است، يا آنكه خود هدايت نمى‌شود مگر هدايتش كنند؟ پس شما مشركان را چه شده و چگونه چنين قضاوت باطل مى‌كنيد؟ (٣)

٣. {ولو اتّبعَ الحقُ أهوائهم لفسدتِ السمواتُ و الارضُ و من فيهن بل أتيناهم بذكرهم فهم عن ذكرِهِم مُعرضون } ؛ اگر حق تابع هواى نفس آنان شود، همانا آسمانها و زمين و هر چه در آنهاست فاسد خواهد شد؛ ولى، قرآنى به آنها داديم كه مايه ياد آورى آنهاست؛ اما آنها از (آنچه مايه) ياد آوريشان (است) روى مى‌گردانند. (٤)

همچنين آيات ديگرى دلالت دارند، پيروى از كفار موجب گمراهى و تباهى است. حكم مذكور در صورتى است كه فرد، قصد تشبه به كفار و تبعيت از آنها را به طور مطلق در تمام كارها داشته باشد؛ اما اگر چنين قصدى نداشته باشد، بلكه صرفاً عملش شبيه عمل آنهاباشد، در اين صورت رواياتى وارد شده كه‌دلالت برممنوعيت دارند. و اين روايات چند دسته هستند:

(٢) مائده،٤٩.
(٣) يونس،٣٥.
(٤) مؤمنون،٧١.