لحظه‌لحظؤ عمر خويش را در احياى اسلام ناب محمّدى(ص) سپرى كرده‌اند. و در طول تاريخ و در سخت‌ترين شرايط، همواره با دلى پراز اميد و قلبى سرشار از عشق و محبت، به تعليم و تربيت و هدايت مردم پرداخته‌اند. ايشان بدين ترتيب باب اجتهاد را مفتوح نگه داشته و با پيروى از سلف صالح در اين راه سترگ، راست‌قامتانه به پيش رفته و شهداى گرانقدرى را چون شهيد اول و شهيد ثانى(قده) تقديم اين راه خير والهى نموده‌اند.

به قول امام راحل(قده) ترديدى نيست كه حوزه‌هاى علميه و علماى متعهد در طول تاريخ اسلام و تشيع، مهم‌ترين پايگاه اسلام در برابر حملات و انحرافات و كجروى‌ها بوده‌اند. علماى بزرگ اسلام در همؤ عمر خود كوشيده‌اند تا مسايل حلال و حرام الهى را بدون دخل و تصرف ترويج كنند. (١)

در اين ميان سخن از شاگردى از شاگردان حوزؤ علميؤ نجف است. حوزه‌اى كه با سابقه‌اى بيش از ده قرن سهم بسزايى در پيشرفت فقه اماميه داشته است. حوزه‌اى كه يكى از محققان طى تحقيقى كه در سال ١٩٥٧ ميلادى پيرامون آن انجام داده است، دربارؤ آن مى‌گويد: درس خواندن در نجف همپاى قناعت و زهد است و طلبه با رفاه پيوندى ندارد. با وجود اين، همؤ كسانى را كه ديدم سخاوتمند بودند... هر كس به قصد اقامت به نجف مى‌رود، در پى اهداف مادى نيست. تنها مقصود از تعلّم و خواندن درس، صلاح دينى، تقوا و خدمت در جهت اهداف الهى است؛ نه چيز ديگر. لذا طلاب نجف، ميان علم و تقوا جمع كرده‌اند. (٢)

استاد(قده) بارها در اثناى خاطرات خود مى‌فرمودند: تحمل درجؤ حرارت بالاى پنجاه درجؤ تابستان نجف و تحمل گرسنگى براى ما در آن جا به سوداى تحصيل علم و كسب معرفت از مشايخ بزرگ يك امر عادى و پيش‌پاافتاده بود.

(١)انوار تابان ولايت، منتخبى از پيامهاى امام خمينى(ره)، ص١٢٨، انتشارات سپاه پاسداران انقلاب اسلامى.
(٢)فاضل الجمالى، دانشگاه دينى نجف اشرف، ترجمؤ سيد حسن اسلامى، مجله حوزه، ش٣، ١٣٧٣، ص٧٣.