بودن و همسر داشتن را بدرستی درک کند صالح برای ازدواج میداند و اجازه‌ میدهد یک چنین موجودی که هنوز برای خرید و فروش چند کیلو سبزی صلاحیت‌ ندارد ازدواج کند و برای خودش شریک زندگی مادام العمر انتخاب نماید . اما بدختری که بیست و پنج یا چهل سال دارد و درس خوانده و دانشگاه دیده‌ است و بمقام عالی از دانش رسیده است اجازه نمیدهد بدون اجازه و تصویب‌ پدر یا جد پدری عوام و بیسواد خود ازدواج کند . . . " اولا از کجای قانون استفاده میشود که دختر سیزده ساله میتواند بدون‌ اجازه پدر ازدواج کند و دختر بیست و پنج یا چهل ساله دانشگاه دیده نمی‌ تواند ؟ ثانیا شرطیت اجازه پدر در حدودی است که از عاطفه پدری و درک‌ احساسات مرد نسبت به زنان سرچشمه میگیرد و اگر شکل مانع تراشی بخود بگیرد اعتبار ندارد . ثالثا گمان نمیکنم یک نفر قاضی تا کنون پیدا شده باشد و مدعی شده باشد که از نظر قانون مدنی رشد عقلی و فکری در ازدواج شرط نیست و یک دختر سیزده ساله که بقول نویسنده معنی ازدواج و انتخاب همسر را نمیفهمید میتواند ازدواج کند . قانون مدنی در ماده ٢١١ چنین می‌گوید : " برای‌ اینکه متعاملین اهل محسوب شوند باید بالغ و عاقل و رشید باشند " . هر چند در این جمله کلمه متعاملین بکار رفته و باب نکاح باب معامله نیست‌ ، اما چون دنباله یک عنوان کلی است ، ( عقود ، معاملات و الزامات ) که‌ از ماده ١٨١ آغاز می‌شود ، کارشناسان قانون مدنی ماده ٢١١ را بعنوان " اهلیت عام " تلقی کرده‌اند که در همه عقود لازم است . در تمام قباله‌های قدیم نام مرد را پس از " البالغ العاقل -