انسانیت خود را در این می‌بیند که حقوق خود را بشناسد و از آن دفاع کند و نگذارد دیگری به حریم حقوق او پا بگذارد . بشریت هم به اخلاق نیاز دارد و هم بحقوق ، انسانیت هم بحقوق وابسته‌ است و هم به اخلاق ، هیچکدام از حقوق و اخلاق به تنهائی معیار انسانیت‌ نیست . دین مقدس اسلام این امتیاز بزرگ را دارا بوده و هست که حقوق و اخلاق‌ را توأما مورد عنایت قرار داده است . در اسلام همچنانکه گذشت و صمیمیت‌ و نیکی بعنوان اموری اخلاقی " مقدس " شمرده می‌شوند . آشنائی با حقوق و دفاع از حقوق نیز " مقدس " و انسانی محسوب می‌شود و این داستان مفصلی‌ دارد که اکنون وقت توضیح آن نیست . اما روحیه خاص شرقی کار خود را کرد . با آنکه در آغاز کار ، حقوق و اخلاق را با هم از اسلام گرفت ، تدریجا حقوق را رها کرده و توجهش را به‌ اخلاق محصور کرد . غرض اینست ، مسئله‌ای که اکنون با آن روبرو هستیم یک مسئله حقوقی‌ است . یک مسئله فلسفی و عقلی است ، یک مسئله استدلالی و برهانی است . مربوط است به حقیقت عدالت و طبیعت حقوق . عدالت و حقوق قبل از آنکه‌ قانونی در دنیا وضع شود وجود داشته است . با وضع قانون نمی‌توان ماهیت‌ عدالت و حقوق انسانی بشر را عوض کرد . منتسکیو می‌گوید " پیش از آنکه انسان قوانینی وضع کند .