روحانی تهران به این بنده تلفن کردند و اظهار داشتند در مجلسی با مدیران‌ مؤسسه کیهان و مؤسسه اطلاعات ملاقاتی داشتم و درباره برخی مطالب که در مجلات زنانه این دو مؤسسه درج می‌شود تذکراتی دادم . مشارالیهما اظهار داشتند اگر شما مطالبی دارید بدهید ، ما قول می‌دهیم که در همان مجلات‌ عینا چاپ شود . معظم له پس از نقل این جریان ، به من پیشنهاد کردند که اگر وقت و فرصت اجازه می‌دهد ، این مجلات را بخوانم و برخی تذکرات لازم در هر شماره‌ بدهم . بنده گفتم من به این صورت که در هر شماره حاشیه‌ای بر گفته‌ای‌ بنویسم حاضر نیستم ، ولی نظر به اینکه آقای مهدوی قرار است یک سلسله‌ مقالات دیگر در دفاع از چهل ماده پیشنهادی خود در مجله زن روز بنویسد ، من حاضرم طی سلسله مقالاتی درباره همان چهل ماده در همان مجله در صفحه‌ مقابل بحث کنم . تا هر دو منطق در معرض افکار عمومی قرار گیرد . معظم‌ له از من فرصت خواستند تا بار دیگر با متصدیان تماس بگیرند . مجددا به‌ من تلفن کردند و موافقت آن مجله را با این شکل اعلام داشتند . پس از این‌ جریان این بنده نامه‌ای به آن مجله نوشت و آمادگی خود را برای دفاع از قوانین مدنی تا آن حد که با فقه اسلام منطبق است اعلام کرد و درخواست‌ نمود که مقالات اینجانب و مقالات آقای مهدوی دوش به دوش یکدیگر و در برابر یکدیگر در آن مجله چاپ شود . ضمنا یادآوری کرد که اگر آن مجله با پیشنهاد من موافق است عین نامه مرا به علامت موافقت چاپ کند . مجله‌ موافقت کرد و عین نامه در شماره ٨٧ مورخه ٤٥ / ٨ / ٧ آن مجله چاپ شد و اولین مقاله در شماره ٨٨ درج گردید . من قبلا ضمن مطالعات خود درباره حقوق زن ، کتابی از مهدوی فقید در این‌ موضوعات خوانده بودم و مدتها بود که به منطق او و امثال او آشنا بودم . به علاوه ، سالها بود که حقوق زن در اسلام مورد علاقه شدید من بود و یادداشتهای زیادی در این زمینه تهیه کرده و آماده بودم . مقالات مهدوی‌ فقید چاپ شد و این مقالات نیز رو در روی آنها قرار گرفت .