( یعنی کسی که قسم میخورد که با زن خود نزدیکی نکند ) پس از چهار ماه‌ اجبارا باید قسم خود را بشکند و کفاره بدهد و یا زن خود را طلاق دهد . زیرا خداوند میفرماید : « امساک بمعروف او تسریح باحسان ». امام صادق در مورد مردی که بمرد دیگر وکالت داده بود که زنی برای او عقد کند و از جانب او مهر معین کند و وکیل اینکار را کرد ، اما موکل‌ وکالت خود را انکار کرد . امام فرمود بر آن زن حرجی نیست که برای خود شوهر دیگری انتخاب کند . اما اگر آن مرد واقعا وکالت داده و عقدی که‌ صورت گرفته است از روی وکالت بوده است ، بر او واجب است فی ما بینه‌ و بین الله این زن را طلاق بدهد ، نباید این زن را بلاطلاق بگذارد . زیرا خداوند در قرآن میفرماید - " « فامساک بمعروف او تسریح باحسان »" . پس معلوم میشود ائمه اطهار این آیه را یک اصل کلی میدانند ، اختصاص‌ بمورد خاص ندارد . حاکم شرعی آنجا که مرد نه بوظایف زوجیت عمل می‌کند و نه طلاق میدهد باید زوج را احضار کند . اول به او تکلیف طلاق کند . اگر طلاق نداد خود حاکم طلاق میدهد . امام صادق در روایتی که ابوبصیر از آن حضرت نقل کرده‌ است فرمود " هر کس زنی دارد و او را نمیپوشاند و نفقه او را نمیپردازد ، بر پیشوای مسلمین لازم است که آنها را ( بوسیله طلاق ) از یکدیگر جدا کند " . این بود خلاصه بسیار مختصری از نظریه یک فقیه طراز اول عصر حاضر ، هر کس که تفصیل بیشتری بخواهد باید برساله حقوق الزوجیه از تقریرات درس‌ معظم له مراجعه کند . چنانکه ملاحظه فرمودید جمله " « امساک بمعروف او تسریح باحسان