مایل نیستم وارد نزاع اسلام برانداز شیعه و سنی بشوم . در اینجا فقط اشاره‌ مختصری به تاریخچه این مسئله میکنم . مسلمانان اتفاق و اجماع دارند که در صدر اسلام ازدواج موقت مجاز بوده‌ است و رسول اکرم در برخی از سفرها که بانها اجازه ازدواج موقت میداده‌ است . و همچنین مورد اتفاق مسلمانان از همسران خود دور میافتادند و در ناراحتی بسر میبردند به آنها اجازه ازدواج موقت میداده است . و همچنین‌ مورد اتفاق مسلمانان است که خلیفه دوم در زمان خلافت خود نکاح منقطع را تحریم کرد . خلیفه دوم در عبارت معروف و مشهور خود چنین گفت : " دو چیز در زمان پیغمبر روا بود من امروز آنها را ممنوع اعلام میکنم و مرتکب‌ آنها را مجازات مینمایم : متعه زنها و متعه حج " . گروهی از اهل تسنن عقیده دارند که نکاح منقطع را پیغمبر اکرم خودش در اواخر عمر ممنوع کرده بود و منع خلیفه در واقع اعلام ممنوعیت آن از طرف‌ پیغمبر اکرم بوده است . ولی چنانکه میدانیم عبارتی که از خود خلیفه‌ رسیده است خلاف این مطلب را بیان میکند . توجیه صحیح این مطلب همان است که علامه کاشف الغطاء بیان کرده‌اند . خلیفه از آنجهت بخود حق داد این موضوع را قدغن کند که تصور میکرد این‌ مسئله داخل در حوزه اختیارات ولی امر مسلمین است هر حاکم و ولی امری‌ میتواند از اختیارات خود بحسب مقتضای عصر و زمان در این گونه امور استفاده کند . بعبارت دیگر نهی خلیفه نهی سیاسی بود نه نهی شرعی و قانونی ، طبق آنچه‌ از تاریخ استفاده میشود ، خلیفه در دوره زعامت ، نگرانی خود را از پراکنده شدن صحابه در اقطار کشور تازه وسعت یافته اسلامی و اختلاط با ملل‌ تازه مسلمان پنهان نمیکرد ، تا زنده بود مانع پراکنده شدن آنها از مدینه‌ بود ، بطریق اولی از امتزاج خونی آنها با تازه مسلمانان قبل از آنکه‌ تربیت