من این مطلب را بیش از این در این مقاله نمی‌توانم توضیح بدهم . اما ذهن خوانندگان محترم را با ذکر چند مثال میتوانم روشن کنم : در اسلام یک اصل اجتماعی هست به اینصورت : " « و اعدوا لهم ما استطعتم من قوه »" یعنی ای مسلمانان تا آخرین حد امکان ، در برابر دشمن‌ نیرو تهیه کنید . از طرف دیگر در سنت پیغمبر یک سلسله دستورها رسیده‌ است که در فقه بنام " سبق و رمایه " معروف است . دستور رسیده است‌ که خود و فرزندان‌تان تا حد مهارت کامل ، فنون اسب سواری و تیراندازی را یاد بگیرید ، اسب دوانی و تیراندازی جزء فنون نظام آن عصر بوده است . بسیار واضح است که ریشه و اصل قانون " سبق و رمایه " اصل " « و اعدوا لهم ما استطعتم من قوه »" است . یعنی تیر و شمشیر و نیزه و کمان و قاطر و اسب از نظر اسلام اصالت ندارد ، آنچه اصالت دارد نیرومند بودن‌ است . آنچه اصالت دارد اینستکه مسلمانان در هر عصر و زمانی باید تا آخرین حد امکان از لحاظ قوای نظامی و دفاعی در برابر دشمن نیرومند باشند . لزوم مهارت در تیراندازی و اسب دوانی جامه‌ای است که به تن لزوم‌ نیرومندی پوشانیده شده است و بعبارت دیگر شکل اجرائی آن است . لزوم‌ نیرومندی در مقابل دشمن قانون ثابتی است که از احتیاج ثابت و دائمی‌ سرچشمه گرفته است . اما لزوم مهارت در تیراندازی و اسب دوانی مظهر یک احتیاج موقت و متغیر است و به تناسب عصر و زمان تغییر میکند و با تغییر شرائط تمدن‌ چیزهای دیگر از قبیل تهیه سلاحهای گرم امروزی و مهارت و تخصص در بکار بردن آنها جای آنها را میگیرد .