کرده است . آیا اگر این فرمول فرنگی بکار بسته شود و گروهی زن بدبخت‌ بایفای این وظیفه اجتماعی . اختصاص داده شوند آنوقت زن بمقام واقعی و حیثیت انسانی خود رسیده است و روح اعلامیه حقوق بشر شاد شده است ؟ برتراند راسل رسما در کتاب خود فصلی تحت عنوان ازدواج تجربی باز کرده‌ است . وی میگوید : " قاضی لیندزی ، که سالیان متمادی مأمور دادگاه دنور بوده و در این مقام فرصت مشاهده حقایق زیادی داشته پیشنهاد میکند که‌ ترتیبی بنام " ازدواج رفاقتی " داده شود . متأسفانه پست رسمی خود را ( در امریکا ) از دست داد . زیرا مشاهده شد که او بیش از ایجاد حس‌ گناهکاری در فکر سعادت جوانان است . برای عزل او کاتولیکها و فرقه ضد سیاه پوستان از بذل مساعی خودداری نکردند . پیشنهاد ازدواج رفاقتی را یک محافظه کار خردمند کرده است و منظور از آن ایجاد ثباتی در روابط جنسی است . لیندزی متوجه شده که اشکال اساسی در ازدواج ، فقدان پول است . ضرورت پول فقط از لحاظ اطفال احتمالی نیست ، بلکه از این لحاظ است که تأمین معیشت از جانب زن برازنده نیست . و به‌ این ترتیب نتیجه میگیرد که جوانان باید مبادرت بازدواج رفاقتی کنند که‌ از سه لحاظ با ازدواج عادی متفاوت است : اولا منظور از ازدواج تولید نسل‌ نخواهد بود . ثانیا مادام که زن جوان فرزندی نیاورده و حامله نشده طلاق با رضایت طرفین میسر خواهد بود . ثالثا زن در صورت طلاق مستحق کمک خرجی‌ برای خوراک خواهد بود . . . من هیچ تردیدی در مؤثر بودن پیشنهادات‌ لیندزی ندارم و اگر قانون آنرا میپذیرفت تأثیر زیادی در بهبود اخلاق‌ میکرد " . آنچه لیندزی و راسل آنرا ازدواج رفاقتی مینامند گرچه با ازدواج موقت‌ اسلامی اندک فرقی دارد ، اما حکایت میکند که متفکرانی مانند لیندزی و راسل باین نکته پی برده‌اند که تنها