و مسکن و مراقبتهای طبی و خدمات لازم اجتماعی تأمین کند " . در این دو ماده ضمنا تأئید شده است که هر مردی که عائله‌ای تشکیل میدهد باید متحمل مخارج و نفقه زن و فرزندان خود بشود ، مخارج آنها جزو مخارج‌ لازم و ضروری آن مرد محسوب میشود . اعلامیه حقوق بشر با اینکه تصریح میکند که زن و مرد دارای حقوق مساوی‌ میباشند نفقه دادن مرد به زن را با تساوی حقوق زن و مرد منافی ندانسته‌ است . علیهذا کسانیکه همواره با اعلامیه حقوق بشر و تصویب آن در مجلسین‌ استناد می‌کنند ، باید مسئله نفقه را یک مسئله خاتمه یافته تلقی کنند و آیا غرب پرستانیکه بهر چیزی که رنگ اسلامی دارد نام ارتجاع و تأخر میدهند بخود اجازه خواهند داد که بساحت قدس اعلامیه حقوق بشر هم توهین‌ کنند و آنرا از آثار مالکیت مرد و مملوکیت زن معرفی کنند . از این بالاتر اینکه اعلامیه حقوق بشر در ماده بیست و پنجم چنین میگوید : " هر کس حق دارد که در موقع بیکاری ، بیماری ، نقص اعضاء ، بیوگی ، پیری ، یا در تمام مواردی که بعلل خارج از اراده انسان وسائل امرار معاش‌ از دست رفته باشد ، از شرائط آبرومندانه زندگی برخوردار شود " در اینجا اعلامیه حقوق بشر گذشته از اینکه از دست دادن شوهر را بعنوان از دست‌ دادن وسیله معاش برای زن معرفی کرده است ، بیوگی را در ردیف بیکاری ، بیماری ، نقص اعضاء ذکر کرده است ، یعنی زنان را در ردیف بیکاران و بیماران و پیران و افراد ناقص الاعضاء ذکر کرده است . آیا این یک توهین‌ بزرگ نسبت به زن نیست ؟ مسلما اگر در یکی از کتابها یا