وضو نمیساخت . اسلام برای شرط عدالت آن اندازه اهمیت قائل است که حتی اجازه نمی‌دهد مرد و زن دوم در حین عقد توافق کنند که زن دوم در شرائطی نامساوی با زن‌ اول زندگی کند . یعنی از نظر اسلام رعایت عدالت تکلیفی است که مرد نمی‌تواند با قرار قبلی با زن ، خود را از زیر بار مسؤولیت آن خارج کند . مرد و زن هیچکدام حق ندارند چنین شرطی در متن عقد بنمایند . زن دوم کاری‌ که می‌تواند بکند فقط اینست که عملا از حقوق خود صرفنظر کند . اما نمی‌تواند شرط کند که حقوقی مساوی با زن اول نداشته باشد ، همچنانکه زن‌ اول نیز میتواند کاری کند که قانونا حقی نداشته باشد . از امام باقر علیه‌السلام سؤال شد آیا مرد میتواند با زن خود شرط کند که فقط روزها هر وقت بخواهد باو سر بزند ، یا ماهی یکبار یا هفته‌ای یکبار نزد او برود . یا شرط کند که نفقه بطور کامل و مساوی با زن دیگر باو ندهد و خود آن زن‌ هم از اول این شرطها را بپذیرد ؟ امام فرمود : " خیر ، چنین شرطهائی‌ صحیح نیست ، هر زنی به موجب عقد ازدواج خواه ناخواه حقوق کامل یک زن‌ را پیدا می‌کند . چیزی که هست پس از وقوع ازدواج هر زنی میتواند عملا برای جلب رضایت شوهر که او را رها نکند یا بعلت دیگری همه یا قسمتی از حقوق خود را ببخشد " . تعدد زوجات با این شرط اخلاقی اکید و شدید بجای آنکه وسیله‌ای برای‌ هوسرانی مرد واقع گردد ، شکل و قیافه انجام وظیفه بخود میگیرد . هوسرانی‌ و شهوت پرستی جز با آزادی کامل و دنبال هوای دل رفتن سازگار نیست ، هوسرانی آنگاه صورت