خیانت را در او بوجود آورده است " . در شماره ١٢٠ همین مجله تحت عنوان " عشق و ازدواج به سبک فرانسوی " چنین مینویسد : " زن و شوهر فرانسوی مسئله بی وفائی را بین خودشان حل‌ کرده و برای آن قاعده و قانون و حد و حدودی قائل شده‌اند ، اگر مرد از مرز این قاعده و قانون تجاوز نکند پرش به تاریکیش بی اهمیت است . آیا اصولا یک مرد بعد از دو سال زندگی زناشوئی میتواند وفادار بماند ؟ بطور یقین ، نه . زیرا این خلاف طبیعتش است . اما در مورد زنان تا اندازه‌ای‌ تفاوت می‌کند و خوشبختانه آنها به این تفاوت واقفند . در فرانسه اگر شوهری مرتکب خیانت شود ، زنش احساس نارضائی نمیکند یا عصبانی نمیشود ، زیرا بخودش دلداری میدهد : او فقط جسمش را با خودش نزد دیگری برده‌ نه روح و احساساتش را ، روح و احساساتش مال من است " . در چند سال پیش نظریه یک پروفسور زیست شناس بنام دکتر " راسل لی‌ " در همین زمینه در روزنامه کیهان منتشر شد و مدتی مورد بحث و گفت و گوی نویسندگان ایرانی بود . بعقیده دکتر راسل لی ، قناعت مرد بیک زن‌ خیانت بنسل است ، نه از نظر کمیت بلکه از نظر کیفیت ، زیرا بسنده‌ کردن مرد به یک زن ، نسل او را ضعیف میکند . نسل در چند همسری قوی و نیرومند میگردد . بعقیده ما این توصیف از طبیعت مرد بهیچوجه صحیح نیست ، الهام بخش‌ این مفکران در این عقیده ، اوضاع خاص محیط اجتماعی آنها بوده نه طبیعت‌ واقعی مرد .