میگوید : " اصل تعدد زوجات اساس تشکیل خانواده ، ( در ایران زمان‌ ساسانیان ) بشمار میرفت . در عمل ، تعداد زنانیکه مرد میتوانست داشته‌ باشد بنسبت استطاعت او بود . ظاهرا مردمان کم بضاعت بطور کلی بیش از یک زن نداشتند . رئیس خانواده از حق ریاست دودمان بهره‌مند بود . یکی‌ از زنان سوگلی و صاحب حقوق کامله محسوب شده و او را " زن پادشاییها " ( پادشاه زن ) یا زن ممتاز می‌خواندند . از او پست‌تر زنی بود که عنوان‌ خدمتکاری داشت و او را زن خدمتکار ( زنی چگاریها ) می‌گفتند . حقوق‌ قانونی این دو نوع زوجه مختلف بود . ظاهرا کنیزان زر خرید و زنان اسیر جزو طبقه چاکر زن بوده‌اند . معلوم نیست که عده زنان ممتاز یکمرد محدود بوده است یا خیر ، اما در بسی از مباحثات حقوقی از مردی که دو زن ممتاز دارد سخن بمیان آمده است . هر زنی از این طبقه عنوان بانوی خانه داشته‌ است ، و گویا هر یک از آنها دارای خانه جداگانه بوده‌اند . شوهر مکلف‌ بود که مادام العمر زن ممتاز خود را نان دهد و نگهداری کند . هر پسری تا سن بلوغ و هر دختری تا سن ازدواج دارای همین حقوق بوده‌اند ، اما زوجه‌هائی‌ که عنوان چاکر زن داشته‌اند فقط اولاد ذکور آنان در خانواده پدری پذیرفته‌ میشده است " . در تاریخ اجتماعی ایران از انقراض ساسانیان تا انقراض امویان ( تألیف مرحوم سعید نفیسی ) مینویسد : " شماره زنانی که مردی می‌توانست‌ بگیرد نامحدود بود ، و گاهی در اسناد یونانی دیده شده است که مردی چند صد زن در خانه داشته است . " منتسکیو در روح القوانین از آکاتیاس مورخ رومی نقل