که در هر عصری هیئتی از مجتهدین که کمتر از پنج نفر نباشند و " مطلع از مقتضیات زمان " هم باشند بر قوانین مصوبه نظارت نمایند . منظور نویسندگان این ماده این بوده است که همواره افرادی که نه " جامد " باشند و نه " جاهل " نه مخالف با پیشرفتهای زمان باشند و نه تابع و مقلد دیگران بر قوانین مملکتی نظارت نمایند . نکته‌ای که لازم است تذکر دهم این است که " اجتهاد " به مفهوم واقعی‌ کلمه ، یعنی تخصص و کارشناسی فنی در مسائل اسلامی ، چیزی نیست که هر " از مکتب گریخته‌ای " به بهانه اینکه چند صباحی در یکی از حوزه‌های علمیه‌ بسر برده است بتواند ادعا کند . قطعا برای تخصص در مسائل اسلامی و صلاحیت اظهار نظر یک عمر اگر کم‌ نباشد زیاد نیست . آنهم بشرط اینکه شخص از ذوق و استعداد نیرومندی‌ برخوردار و توفیقات الهی شامل حالش بوده باشد . گذشته از تخصص و اجتهاد ، افرادی می‌توانند مرجع رأی و نظر شناخته شوند که از حداکثر تقوا و خداشناسی و خداترسی بهره‌مند بوده باشند ، تاریخ اسلام‌ افرادی را نشان می‌دهد که با همه صلاحیت علمی و اخلاقی ، هنگامی که‌ می‌خواسته‌اند اظهار نظری بکنند مانند بید بر خود میلرزیده‌اند . بار دیگر از خوانندگان محترم معذرت می‌خواهم که دامنه سخن در این بحث‌ به این مطالب کشید .