حقیقت اینست که اسلام نخواسته بنفع زن و علیه مرد ، یا بنفع مرد و علیه زن قانونی وضع کند . اسلام نه جانبدار زن است و نه جانبدار مرد . اسلام در قوانین خود سعادت مرد و زن و فرزندانیکه باید در دامن آنها پرورش یابند و بالاخره سعادت جامعه بشریت را در نظر گرفته است . اسلام‌ راه وصول زن و مرد و فرزندان آنها و جامعه بشریت را به سعادت ، در این‌ می‌بیند که قواعد و قوانین طبیعت و اوضاع و احوالی که بدست توانا و مدبر خلقت بوجود آمده نادیده گرفته نشود . همچنانکه مکرر گفته‌ایم ، اسلام در قوانین خود این قاعده را همواره‌ رعایت کرده است که مرد مظهر نیاز و احتیاج و زن مظهر بی نیازی باشد ، اسلام مرد را بصورت خریدار و زن را به صورت صاحب کالا میشناسد ، از نظر اسلام در وصال و زندگی مشترک زن و مرد ، این مرد است که باید خود را بعنوان بهره‌گیر بشناسد و هزینه این کار را تحمل کند . زن و مرد نباید فراموش کنند که در مسئله عشق از نظر طبیعت دو نقش جداگانه بعهده آنها واگذار شده است . ازدواج هنگامی پایدار و مستحکم و لذت بخش است که زن‌ و مرد در نقش طبیعی خود ظاهر شوند . علت دیگر که برای لزوم نفقه زن بر مرد در کار است اینست که مسؤولیت‌ و رنج و زحمات طاقت فرسای تولید نسل از لحاظ طبیعت بعهده زن گذاشته‌ شده است ، آنچه در این کار از نظر طبیعی بعهده زن گذاشته شده است ، آنچه در این کار از نظر طبیعی بعهده مرد است یک عمل لذت بخش آنی بیش‌ نیست ، این زن است که باید این بیماری ماهانه را ( در غیر ایام کودکی و پیری ) تحمل کند ، سنگینی دوره بارداری و بیماری مخصوص این دوره را بعهده بگیرد ، سختی زایمان و عوارض آن را تحمل نماید ،