بدهد حرفی نیست . چنانکه دیدیم پیغمبر اکرم صریحا در جواب دختری که‌ پدرش بدون اطلاع و نظر او ، او را شوهر داده بود فرمود اگر مایل نیستی‌ میتوانی با دیگری ازدواج کنی . اختلافی که میان فقها هست در این جهت‌ است که آیا دوشیزگان حق ندارند بدون آنکه موافقت پدران را جلب کنند ازدواج کنند و یا موافقت پدران بهیچوجه شرط صحت ازدواج آنها نیست ؟ البته یک مطلب دیگر نیز مسلم و قطعی است که اگر پدران بدون جهت از موافقت با ازدواج دختران خود امتناع کنند حق آنها ساقط میشود و دختران‌ در اینصورت به اتفاق همه فقهای اسلام در انتخاب شوهر آزادی مطلق دارند . راجع باینکه آیا موافقت پدر شرط است یا نه ؟ چنانکه گفتیم میان فقهاء اختلاف است و شاید اکثریت فقها خصوصا فقهای متأخر موافقت پدر را شرط نمیدانند ولی عده‌ای هم آنرا شرط میدانند . قانون مدنی ما از دسته دوم که‌ فتوای آنها مطابق احتیاط است پیروی کرده است . چون مطلب یک مسئله مسلم اسلامی نیست از نظر اسلامی درباره آن بحث‌ نمیکنیم ولی از نظر اجتماعی لازم میدانم در این‌باره بحث کنم . بعلاوه نظر شخصی خودم اینست که قانون مدنی از اینجهت راه صوابی رفته است .

مرد بنده شهوت است و زن اسیر محبت

فلسفه اینکه دوشیزگان لازم است - یا لااقل خوب است - بدون موافقت‌ پدران با مردی ازدواج نکنند ناشی از این نیست که دختر قاصر شناخته شده و از لحاظ رشد اجتماعی کمتر از مرد بحساب آمده است . اگر به این جهت بود چه فرقی است میان بیوه و دوشیزه که بیوه شانزده ساله نیازی به موافقت‌ پدر ندارد و دوشیزه هجده ساله طبق این قول نیاز دارد . بعلاوه اگر دختر